Nieuw jeugdkoor Garderen een feit

Door: Arjan Hoefakker 

Garderen – Garderen heeft vanaf gisteravond officieel een jeugdkoor. Onder plaatselijke jongeren leefde er al langere tijd behoefte om gezamenlijk te zingen. Naast kinderkoor ‘De lenteklokjes’ en gemengd koor ‘U zij de glorie’ was er nog geen koor voor jongeren. Aan deze behoefte is nu voldaan uit initiatief van de jongeren zelf. Gisteravond vond de officiële oprichting van het jeugdkoor plaats in kerkelijk centrum ‘De rank’. 

Hester van Leeuwen, één van de drie bestuursleden van het jongerenkoor legt na de oprichtingsavond enthousiast uit hoe het koor tot stand is gekomen. ,,Er was behoefte om af en toe eens te zingen met elkaar, maar we hadden geen koor. Twee meiden zijn begonnen met jongeren aan te spreken om af en toe eens te zingen. Uiteindelijk is dat een hele groep geworden, en daaruit is ons koor ontstaan.” 

Het nieuwe koor heeft nog geen naam. ,,We hebben gesproken over een naam, maar daar waren we het nog niet over eens met elkaar, dus we gaan het daar nog over hebben en over denken. In de komende weken zullen we vast wel een goede naam kunnen verzinnen.”, vertelt Hester. 

Het repertoire van het nieuwe koor laat zich omschrijven als geestelijke muziek. Van Leeuwen: ,,We zingen geestelijke liederen. Het gaat eigenlijk van klassiek tot gospel en opwekkingsliederen en alles wat daar tussenin zit.” Ondanks de opwekkingsliederen en gospel die de groep jongeren graag zingt, zal het jongerenkoor geen evangelisch tintje hebben. ,,Het lijkt een heel breed repertoire, maar dat valt ook wel mee. Maar we zijn ook zeker geen koor dat alleen maar halleluja kan zingen!”, legt ze uit.  

Het jongerenkoor bestaat nu uit tweeëntwintig leden, onder wie vrouwen zwaar in de meerderheid zijn vertegenwoordigd. ,,Het zijn negentien meisjes en drie jongens”, vertelt van Leeuwen. ,,Het lijkt erop dat de meisjes het leuker vinden om te zingen dan de jongens, maar misschien komt dat later nog wel!”, zegt ze lachend. ,,De leeftijden van onze koorleden variëren van veertien tot vijfentwintig jaar.”, aldus het bestuurslid. 

Het nog naamloze koor zal repeteren in het kerkelijke centrum ‘De rang’ waar ook ‘de lenteklokjes’ en ‘U zij de glorie’ zingen. Het jongerenkoor zal vallen onder het bestuur van ‘U zij de glorie’. ,,We hebben wel een eigen subbestuur, maar we vallen onder het bestuur van ‘U zij de glorie’, dat vandaag overigens zesentwintig jaar bestaat.”, aldus van Leeuwen. Een mooier cadeau kan het gemengde koor zich waarschijnlijk niet wensen. ,,Er waren hele leuke reacties van veel mensen, ook speciaal vanuit U zij de glorie. We zijn hier erg blij mee.”, besluit Hester van Leeuwen. 

Iris ten Katen zegeviert in Spanje

Ermelose grijpt nipt naast Europese titel

 

Cartagena – Iris ten Katen reed afgelopen zondag een fenomenale motorrace op het circuit in het Zuid-Spaanse Cartagena. Met veertien seconden voorsprong op de rest kwam ten Katen als eerste over de finish. Hiermee wordt ze tweede in de eindstand van de ‘European Womanscup’. Het was de laatste race van dit seizoen voor het Ermelose van Winkoop Racingteam. 

Onder een stralende Spaanse zon mocht ten Katen haar race starten vanaf pole position. Iris ten Katen rijdt met een motor met 600cc. In dezelfde race reden ook motoren met 1000cc mee die streden in een andere klasse. Iris ten Katen is goed te spreken over haar race. Iris: ,,Ik had een hele goede start. Als derde dook ik de eerste bocht in, want er reden ook motoren met 1000cc mee. Het ging allemaal heel erg goed. In het tweede deel van de race kon ik samen op rijden met een motor die 1000 cc heeft, en daarna moest ik haar laten gaan, omdat ze meer vermogen heeft. Ik heb constant kunnen rijden en finishte uiteindelijk met een voorsprong van veertien seconden op de rest van het veld. Ik ben heel blij, het is echt top!”, bejubelt de Europese vicekampioen. 

Met haar sterke overwinning deelt de snelle Ermelose een grote slag uit aan de rest van het veld. ,,Ik hoopte al om die laatste slag uit te delen, ook al telt het niet echt.” Iris ten Katen had Europees Kampioen kunnen zijn als ze niet in de race in Hengelo werd gediskwalificeerd voor het rijden met een onreglementair kuipruitje. ,,Ik voel me toch wel de beste van Europa. We hebben een T-shirt laten drukken met de tekst: officiële kampioen van Europa! De champagne smaakte prima, maar ik heb het meeste hard weggespoten.”, aldus een stralende Iris ten Katen. Haar concurrent Chiara Valentini won dankzij de Hengelose diskwalificatie van ten Katen het Europese Kampioenschap voor vrouwen.

Haar teamgenoot Albert van Winkoop reed op het bochtige circuit als gastrijder mee in het Europese Kampioenschap in de superstock 600. van Winkoop wist zich te kwalificeren als achtste en kwam als tiende over de eindstreep. ,,Mijn strategie was om rustig te beginnen aan de race en dat steeds meer op te bouwen, want het is een bijzonder lange race van 24 ronden. Ik had hier nog niet eerder gereden en maakte twee foutjes in de race. Ik had weinig grip en zo verloor ik twee plaatsen. Het was hier verschrikkelijk warm, want we reden op het heetst van de dag!” Dat het hard vechten is in deze Europese competitie blijkt wel uit het feit dat er vijftien rijders binnen één seconden waren gekwalificeerd.

De snelle Ermeloër is goed te spreken over de ervaring die hij opdoet in Spanje.

,,Het gaat er hard aan toe hier! Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. In Nederland rijd ik in de top drie en val bij wijze van spreken in slaap, maar hier moet je constant opletten en snel zijn. Ik ben absoluut tevreden met het resultaat en het is een geweldige ervaring. Het is altijd goed om in een internationaal gezelschap te kunnen strijden.”, besluit Albert van Winkoop.

Voor meer informatie over van het Winkoop Racingteam kijkt u op www.vanwinkoopracing.nl

 

De dood of de gladiolen!

 

Alles of niets! Daar ging het allemaal om afgelopen zaterdag op Assen. Ik was daar weer om de laatste race van het motorraceteam op Hollandse bodem mee te maken. Albert van Winkoop kon daar nog derde worden in het kampioenschap voor superstockmotoren met 600 cc. Tsjah, als je rondloopt in de pitstraat zie je alle rijders supergeconcentreerd rondlopen. De fanatiekelingen willen zich allemaal even de Rossi van de motorsport voelen door zo snel mogelijk te finishlijn voorbij te razen onder het zwart/wit geblokt door. De lat ligt hoog; ook bij Albert is de concentratie bijzonder hoog net voor een race; je kan hem recht in z’n ogen aankijken, maar op dat moment ziet hij je niet! Prachtig die beleving te zien, ook bij de rest van de teamleden!

Druk was ik die zaterdag. Eerst had ik nog mijn krantenwijkje gedaan, daarna anderhalf uur in de auto naar het circuit toe racen. Een race op zichzelf, want ik was al best laat. Rijd ik uitgerekend bij Staphorst, staat daar zo’n staatskasspekkende flitskast! Whaagh! Wat oneerlijk, de coureurs van ons team mogen net zo hard rijden als ze willen, ik moet me haasten om erover te kunnen schrijven en word geflitst! Nadat ik werd geflitst, gebeurde er iets raars. Ik werd boos op dat flitstende onding, en ging alleen nog maar harder rijden. De teller liep op tot ver boven de 150, ik had toch al een boete. Precies de tegenovergestelde uitwerking dus die de politie voor ogen had met het plaatsen van deze vieze flitsaperatuur dus!

Aangekomen op het circuit, bleek dat ik de race van Albert had gemist. Nouja, dan maar de race van Iris volgen; dat is nog veel specialer; ze komt als vrouw heel goed mee tussen de macho mannen! De monteurs stonden weer te sleutelen aan het racemonster van de snelle Ermelose racevrouw, om het apparaat zo hoog mogelijke technische staat aan de start te doen verschijnen. Ondertussen een uitgelezen kans om Albert van Winkoop maar even flink aan de tand te voelen over zijn race. Hij stond iets te brabbelen over de dood of de gladiolen. Het is bijna jargon in de racerij om aan te duiden dat hij voluit ging en veel risico nam om snel te zijn. Even later moest Iris haar race rijden. Met haar grote wuppie op de motor reed ze naar de startopstelling. De mascotte gaf haar blijkbaar geluk, want ze wist in haar race 10 mannen in te halen. Puike prestatie!

Na het racemiddagje Assen, moest ik me haasten! Ik moest weer naar de Veluwe terug om een boer te interviewen voor mijn vaste rubriek ‘de boer op met..’ voor dé krant. In volle vaart stuurde ik mijn bolide de weg op. Bij staphorst zei mijn gevoel dat ik moest afremmen voor flitskasten, maar ik deed het niet! Ik dacht bij mijzelf: het is de dood of de gladiolen, een beetje risico moet kunnen!

Albert van Winkoop 6e, Iris ten Katen 8e op Assen

Assen – Het Ermelose van Winkoop Racing racete afgelopen zaterdag voor de laatste keer dit seizoen op het TT-circuit van Assen. Albert van Winkoop eindigde zijn race in de superstock 600 op de zesde positie, Iris ten Katen klom vanaf de 18^e startplek naar de 8^e stek in de supercup voor motoren met 600 cc.  

In de ochtend regende het nog in Assen en zag de dag er veelbelovend uit voor Albert van Winkoop. Zoals het een echte regenrijder betaamt, wist Albert van Winkoop de snelste tijd te rijden in de eerste training. Echter, de baan droogde op en Albert werd vijfde in de tweede training in de superstock 600.

 

Vanaf zijn vijfde startplaats kende van Winkoop weer een bliksemstart. ,,Als ik er een goed gevoel bij heb, is alles mogelijk. De vorige keer ging ik ook van de zesde startplaats naar de eerste.”, refereert van Winkoop naar een vorige race waarin hij ook super snel van zijn plaats kwam. Na de goede start maakte van Winkoop een foutje. ,,Dat kostte me tijd en ruimte. Maar in een half rondje reed ik het ontstane gat weer dicht. Het is dan belangrijk om je kop erbij te houden en geconcentreerd te rijden.” Dat lukte van Winkoop goed. Op dat moment lag hij zesde. ,,Er zaten twee jongens voor me die ik absoluut wilde pakken. Het was de dood of de gladiolen. Ik wist ze in te halen en zodoende lag ik vierde.” Helaas voor van Winkoop werd in die ronde de race afgevlagd, omdat er een ongeluk was op de baan. In dat geval telt de laatste doorkomst op start/finish; dat was voor hem de zesde plaats.

 

Met dit resultaat wordt van Winkoop 5^e in de eindklassering van de superstock 600 dit seizoen. ,,Als ik vandaag derde of hoger had geëindigd, dan was ik derde geworden in het kampioenschap. Dat had er wel ingezeten, als ik er vanaf het begin goed bij had gezeten.”, analyseert de snelle Ermeloër. Uiteindelijk is hij wel tevreden over het seizoensverloop. ,,5^e in het kampioenschap is goed, alhoewel ik hogere verwachtingen had voorafgaand aan het seizoen. Het zat er niet in. Je moet ook een beetje geluk hebben. Ik wil graag onze monteurs Appie Grevenhof en Jan Klaver bedanken. Zij hadden het hele jaar door de boel perfect voor elkaar gemaakt! Het is helemaal goed gekomen.”

 

Iris ten Katen kwam uit in de A-groep van de supercup 600 en ook zij kende een superstart. In de eerste ronde gleed er iemand van de baan, waardoor de race werd stilgelegd. Bij de tweede start kwam Iris weer als een speer uit de blokken en wist 8 mannen in te halen. ,,Daarna wist ik weer ingehaald door iemand. Daarna kwam ik in gevecht met plaatsgenootje Martin Domburg. Dat was een heel mooi gevecht. Ik heb met hem de hele race gevochten en ben er uiteindelijk voor gebleven.”

 

Iris is goed te spreken over haar resultaat. ,,Ik ben absoluut tevreden, het is hartstikke goed gegaan! Deze race en vooral het gevecht met Domburg is een goede voorbereiding op de volgende race. Ik heb sinds het begin van het seizoen een goede ontwikkeling doorgemaakt, en heb erg veel zin in de volgende race in Spanje want ik heb daar al eerder gereden dus ken die baan, dat kan een voordeel zijn.” Iris zal over twee weken in Cartagena deelnemen aan de European Womans Cup. Hierin kan ze nog tweede worden in de eindstand. Albert van Winkoop zal daar als gastrijder meedoen in het EK superstock.

 

Teammanager Bé ten Katen kijkt redelijk tevreden terug op de racedag. ,,Voor Albert is het jammer dat hij geen vierde werd doordat de race eerder werd afgevlagd. We hoopten op regen, maar we kunnen toch terug kijken op een mooi seizoen. Iris reed haar beste race in deze klasse; tien motoren inhalen is veel! We zijn tevreden over het seizoen tot nu toe; het is in harmonie verlopen. We kijken uit naar de laatste races in Cartagena!”

 

Voor meer informatie kijkt u op: www.vanwinkoopracing.nl

,,De beste tijden zijn voorbij!”

Jaap Versteeg bezit samen met zijn zoon Arend Versteeg een gemende boerderij in Vossen. Het bedrijf bestaat uit tweehonderd vleesvarkens, achtentwintig melkkoeien, akkerbouw en teelt van bloembollen voor lelies. Arend en Jaap Versteeg vertellen over het reilen en zeilen op de boerderij, de regelgeving, het maatschap waarin zij zitten en de toekomst van hun boerderij.

 

De boerderij is al vanaf 1890 in het bezit van de familie Versteeg. Jaap Versteeg vertelt: ,,Mijn opa is in 1890 begonnen met de boerderij en sindsdien is het altijd in de familie gebleven. Ik ben het derde geslacht, Arend wordt het vierde geslacht.” Jaap zelf heeft de boerderij in 1970 overgenomen van zijn vader. ,,Ik heb nu 36 jaar een eigen boerderij en ik vind het nog steeds prachtig. Ik ben ermee opgegroeid; het boerenleven is me met de paplepel ingegoten.”, vertelt Versteeg met gepaste trots.

 

Jaap Versteeg vertelt over zijn gemengde boerderij. ,,We zijn eigenlijk een tafel met vier poten. We hebben de melkkoeien, vleeskalveren en akkerbouw. Daarnaast telen we lelies. Een gemend bedrijf is best ouderwets, want veel bedrijven specialiseren zich op een bepaald gebied. Wij kunnen nu nog terug vallen op de akkerbouw als er bijvoorbeeld MKZ uitbreekt.” De akkerbouw van de familie Versteeg strekt zich uit over 55 hectare land. ,,we pachten 25 hectare en zelf hebben we 30 hectare land. Daarop verbouwen wij aardappelen, suikerbieten, tarwe, gerst en maïs. De grond waarop we de bloembollen voor de lelies kweken, verpachten we aan een bloembollenkweker, maar wij hebben daar wel zelf het loonwerk van. We hoeven ze alleen niet te rooien.”, vertelt Versteeg.

 

Er leven twee gezinnen van de boerderij. Arend Versteeg woont met zijn vrouw en twee kinderen op de boerderij, en Jaap Versteeg woont samen met zijn vrouw in het andere huis. Arend zit in een maatschap met zijn vader Jaap. ,,Steeds meer van de boerderij wordt van mij. Je groeit erin, zegmaar. Het is speciaal dat het bedrijf in de familie blijft; het gebeurt tegenwoordig heel veel dat jongens de boerderij van hun vader niet interesseert.”, vertelt Arend Versteeg.

 

Arend Versteeg schetst een negatief beeld over de toekomst van het bedrijf. ,,Je weet niet hoe het in de toekomst ligt, dat is koffiedik kijken. Het ligt aan de regelgeving van de EU. Brussel en Den Haag bepalen, maar dat drijft ons op kosten.”, vertelt Arend. Hij maakt dit duidelijk met een voorbeeld. ,,Op het moment is het maïs eraf. Nu zijn we verplicht om vanggewassen in de grond te stoppen. Het stikstof wordt dan opgenomen in het vanggewas, zodat het niet in het grondwater terecht komt, beweren ze. Ik geloof dat niet zo. Voor ons is het waardeloos, het drijft je op kosten en als je land een poosje in rust ligt, kan dat beter zijn voor de oogst van volgend jaar. De beste tijden voor het boerenbestaan zijn echt voorbij! Door de milieuwetten blijft de opbrengst hetzelfde, maar de kosten stijgen.”, vertelt Arend Versteeg.

 

Daarom gaat Versteeg uitbereiden met een ligboxstal voor melkkoeien. ,,We hebben de milieuvergunningen al binnen, we moeten alleen de bouwvergunning nog krijgen. Het is de bedoeling dat we dan in totaal tussen de veertig en vijftig melkkoeien kunnen houden. Dat willen we gaan realiseren tussen kerst en oud en nieuw.”, vertelt Jaap Versteeg.

Jaap Versteeg kan ondanks alle zorgen rond de boerderij nog altijd genieten van het boerenbestaan. ,,Na zesendertig jaar een eigen boerderij gehad te hebben, vind ik het nog steeds prachtig. Ik kan niet stilzitten, dus ik denk niet dat ik zal stoppen als ik 65 ben. Als je lichamelijk nog doorkunt, waarom zou je dan stoppen? Ik heb er nog altijd veel voldoening van. De akkerbouw vind ik nog eigenlijk het mooiste. Ik vind het nog altijd leuk om te ploegen, dat doe ik het liefst zelf. Als de gewassen in het voorjaar weer opkomen, dan kan ik daar volop van genieten als het land er mooi bijligt. Dan roep ik mijn vrouw erbij, om te laten zien hoe prachtig het eruit ziet!”, besluit Jaap Versteeg met een grote glimlach op zijn gezicht.

 

Diamanten echtpaar nog altijd samen

Garderen – Na zestig jaar getrouwd te zijn, is het echtpaar Webers –van Beesten nog altijd gelukkig samen. Het diamanten echtpaar vierde dit heugelijke feit afgelopen dinsdag in ‘De Herberg’ in Garderen. Het echtpaar vertelt interessante verhalen over de oorlog, hun huwelijk en hun verdere leven dat diep met sport verweven is.  

Ondanks hun hoge leeftijd ogen Cor Webers en Ger Webers- van Beesten nog altijd gezond. Het echtpaar woont op het gemoedelijke huisjespark De Grindhorst aan de Putterweg. ,,We wonen hier nu 24 jaar. We zijn in 1969 hier op de camping gekomen. Sindsdien kwamen we elk jaar terug. We kregen in 1983 een vergunning om hier te blijven wonen.”, vertelt de 86-jarige Cor, terwijl buiten de vogels rustig nootjes eten in het vogelhuisje dat in hun grote tuin staat. ,,We zien hier altijd allerlei soorten dieren lopen in onze tuin. Die tuin onderhoud ik nog altijd zelf, maar mijn buurman helpt ook vaak.”, vertelt Webers. ,,We doen het lekker op ons gemakje. Iedereen op dit park is zo één, we helpen elkaar altijd!”, aldus Webers.

 

Oorlog

De twee groeiden op in Schiedam en kennen elkaar al vanaf kinds aan. ,,We waren allebei zo groot toen we al met elkaar omgingen”, vertelt Ger terwijl ze haar hand een meter boven de grond houdt. ,,We woonden in dezelfde straat.” vult Cor aan. De twee kregen verkering via de broer van Cor. ,,Mijn broer ging veel om met Cor, en zodoende kwam hij vaak bij ons thuis over de vloer. Op een gegeven moment groei je naar elkaar toe, en krijg je verkering.”, legt Ger uit. ,,In de oorlog mocht je niet na tien uur naar buiten, maar ik ging ’s avonds altijd naar Ger toe. Dus toen kwam ik vaak bij haar vandaan en moest ik snel door de straat rennen om ongezien thuis te komen.”, vertelt Webers. De tijd van weleer komt voor hem weer naar boven en hij glimlacht.

 

In november 1944 werd Cor tijdens een razzia weggevoerd naar Wilhelmshaven in Duitsland. ,,Daar moest ik gedwongen werken in een smederij. We hadden het zelfs nog goed daar, we kregen elke avond warm eten. We werden ook nog gebombardeerd daar door de Engelsen en de Amerikanen.”, vertelt Cor vol overgave. In April 2005 mocht Webers weer naar Nederland. ,,Toen heb ik nog vier weken in Friesland gezeten, want we mochten nog niet naar Zuid-Holland.” Al die tijd wachtte Ger op haar vriend, want zij woonde nog in Schiedam. ,,Toen ik terug kwam belde ik haar ’s nachts om 12 uur op. Daarna ging het leven weer gewoon door.”, vertelt Webers. Ger vertelt hoe ze aan eten kwam tijdens de oorlog. ,,Je liep vroeger van Schiedam naar Poortenshaven om eten te halen bij een boer. Dat was vier uur lopen! Eerst moest je groeten plukken en dan kreeg je pas een paar aardappelen mee.”

 

Het leven van het diamanten echtpaar is altijd nauw verweven geweest met sport.,,We hebben veel aan sport gedaan; fietsen, lopen, voetbal. Nu doen we nog altijd aan koersbal. ,,Ik kon aardig voetballen.. Ik ben ook aanvoerder en trainer geweest.” Trots pakt Webers oude sportfoto’s. ,,Kijk, hier was ik grensrechter.” Op de foto  staat ook Leo Horn, een voormalig topscheidsrechter waar Cor samen wedstrijden mee floot. Ik floot wedstrijden met senioren van Ajax, Feyenoord, Sparta, Excelsior, DWS en Volendam in de ere divisie.”, vertelt de trotse Webers.

 

Verdraagzaamheid

Ger vertelt dat de verliefdheid over is. ,,Dat laten we aan de jonge lui over, die tijd is voorbij. Maar na al die jaren zijn we gehecht aan elkaar.” Het geheim van een goed huwelijk ligt volgens Ger en Cor dan ook in de manier van met elkaar omgaan. ,,Je moet goed met elkaar omgaan en elkaar verdragen. Je hebt wel eens een meningsverschil, maar dat praat je uit. Verder is veel sporten altijd goed.”, weet Ger uit levenservaring. ,,Je vult elkaar ook aan, wat zij niet kan kan ik, en andersom!”, zegt Cor.

 

Dat hun diamanten huwelijk bijzonder is blijkt uit de verschillende brieven die het echtpaar ontving. ,,Kijk, dit is een brief van de commissaris van de Koningin. Maar we hebben ook een brief van Hare Majesteit de Koningin zelf gekregen! Op deze brieven zijn we heel erg zuinig!”,vertelt Ger trots. Verder werd het echtpaar op hun receptie bezocht door loco-burgemeester Tijmensen.

 

 

,,Vanaf Koninginnedag zit onze minicamping al volgeboekt!”

Voorthuizen – Eddie en Linda van de Bor wonen met hun twee dochters van 6 en 10 jaar op boerderij ‘De kleine sproet’ aan de Zeumerseweg 3, net buiten Voorthuizen. De familie van de Bor houdt 800 vleeskalveren en verbouwt maïs op acht hectare gepachte grond. Daarnaast heeft de familie al negen jaar een minicamping. Eddie en Linda vertellen over hun boerenbestaan en het houden van hun toeristenverblijf in Voorthuizen.  

,,We zijn tien jaar geleden begonnen met het opstarten van de minicamping. Toen zaten we in een maatschap met mijn ouders, we leefden met twee gezinnen van één bedrijf. Mijn moeder kwam met het idee om een minicamping op te starten. We zijn een tijd lang met de gemeente bezig geweest om alles rond te krijgen. Je gaat dan iets heel anders doen. Het heeft goed uitgepakt, want het draait nu hartstikke leuk, op die manier kon ik thuis werken en bij mijn kinderen zijn.”, vertelt Linda van de Bor.

Het echtpaar vertelt dat er in hun minicamping veel tijd gaat zitten. ,,Als we de camping niet hadden dan zouden we wel werk naast de vleesklaveren gaan zoeken. Maar er gaat veel tijd zitten in onze minicamping. Je bent bij huis, als er mensen wat hebben dan komen ze langs. Soms zelfs als we zitten te eten, ondanks dat we een bordje hebben hangen dat we op bepaalde momenten eten. Dat werkt soms niet.” Om een minicamping draaiende te houden moet er wel het een en ander gebeuren. ,,We zijn zeven dagen per week druk met de camping. Je moet het oud papier, glaswerk en afval wegwerken. Als het mooi weer is dan moet je ook twee maal per week het gras maaien. Ook moet je afspraken maken met de mensen en soms caravans op en van het veld slepen.” Al deze drukke bezigheden is familie van de Bor het wel waard. ,,Niets gaat vanzelf. Als je wat wilt bijverdienen moet je er wat voor doen. We krijgen veel positieve reacties, dus het is de moeite waard!”, vertelt Eddy. Het is voor de familie dan ook niet makkelijk om vrij te nemen. Linda:,,We kunnen best dagjes weg, maar in oktober gaan we een week weg! Dat is best bijzonder, want dat is voor het eerst in twaalf jaar!” Eddie geeft toe moeite te hebben om zijn bedrijf een week te laten voor wat het is. ,,Maar dat zal elke boer wel hebben, en dat weet je ook van tevoren, daar kies je voor.”, vertelt hij.

Aan toeristen geen gebrek in Voorthuizen. ,,We hebben eigenlijk vanaf Koninginnedag vol gezeten tot nu toe.” van de Bor vergelijkt zijn positie met die van andere boeren met een minicamping elders in Nederland. ,,Minicampings in de Achterhoek of in Friesland draaien heel anders. Wij hoeven bijvoorbeeld geen broodjesservice te doen om toeristen te lokken. Mensen halen hier vlakbij in Voorthuizen hun brood, en eten het nog warm op de camping op. Mensen denken dat ze hier veraf zitten omdat het zo rustig is, maar feitelijk zitten we vlakbij het drop.”

Daar waar de vergrijzing van Nederland voor problemen zorgt in de maatschappij, vaart de familie van de Bor er goed bij. ,,De vergrijzing zorgt ervoor dat er veel vijfenzestigplussers naar onze camping komen. We kunnen voor en na het hoogseizoen wel spreken van een ware grijze golf van toeristen, zoals nu bijvoorbeeld ook het geval is.”, legt Linda uit.

Aanpassen

De toerist van vandaag is veeleisend. Daarom is het ook belangrijk dat familie van de Bor hun camping regelmatig aanpast aan de wensen van de gasten. ,,We hebben in het begin van de camping stroom aangelegd. Daar moet je dan goed overnadenken. Inmiddels worden de caravans steeds luxer, zelfs met vloerverwarming, en dus moeten wij hogere ampères aanleggen.”vertelt Eddie. ,,Ja,” vult Linda aan, ,,Soms denkt je; nu zijn we klaar, maar je bent dan nog lang niet klaar want mensen willen steeds luxer. Maargoed, ik elke sector moet je je continu aanpassen.”

Vleeskalveren

De vleeskalveren sector is de laatste jaren behoorlijk uitgebreid legt Eddie uit. ,,Er zijn door veel boeren stallen bijgebouwd voor vleesklaveren. Het gaat de laatste jaren best goed met de sector. Door het hoge aanbod dat er nu is moet je afwachten hoe dat gaat in de toekomst. De mestprijzen zijn enorm gestegen, maar daar kun je niets aan doen, die mest moet afgevoerd worden. Als de prijs van de kalveren dan daalt, gaat het gelijk slecht. Daarom is het extra fijn om actief te zijn in twee sectoren, zo proberen we een stabiele basis te creëren.”, aldus van de Bor.

Linda heeft altijd gewoond op de boerderij net buiten Voorthuizen. ,,Mijn ouders wonen hier nog steeds naast ons op de boerderij. Zij verrichten nog altijd allerlei hand- en spandiensten, maar wij draaien zelf het bedrijf. Ik ben erg druk met de camping, terwijl Eddie zich vooral bezig houdt met de kalveren.” De boerenvrouw vertelt erg gehecht te zijn aan de boerderij. ,,Voor mij is deze plek heel bijzonder, want hier zijn mijn opa en oma begonnen. Nu wonen mijn eigen kinderen naast hún opa en oma, net zoals ik vroeger.”

IJsbaan

Als het ’s winters vriest, dan laat de familie van de Bor het weiland naast de boerderij onderlopen met water voor de ijsbaan. ,,Die ijsbaan is van haar ouders, maar wij helpen altijd als een soort verplichte vrijwillige bijdrage”, grapt Eddie. ,,Maar er gaat altijd veel tijd in zitten. Maar we hebben een tijdje al geen ijs meer gehad.”. Eddie’s vrouw vult aan:,,Het is altijd zo gezellig als het weer gaat vriezen. Veel lage scholen komen naar de ijsbaan in plaats van gymlessen. Dat geeft dan altijd een ouderwets sfeertje!”, vertelt ze met een glimlach.

Zestig jaar Kootwijk Vooruit uitbundig gevierd

Kootwijk – De plaatselijke belangenvereniging ‘Kootwijk Vooruit’ bestaat dit jaar zestig jaar. Om het jubileum te vieren werd er afgelopen zaterdag een klein feestje gehouden in Kootwijk. De dag begon met een gezamenlijk ontbijt. S’middags was er een expositie met Kootwijkse kunstwerken. Voor de kinderen was er een clown, een hindernisbaan en een draaimolen. Waaghalzen konden een ritje maken op de rodeostier of hoog boven de grond worden gelift met de Hijskraan. Dit alles had plaats onder een stralende zon.  

 

De dag begon voor de Kootwijkers met een gezamenlijk ontbijt, nadat ze werden wakker geschud door de reveille. Ook burgemeester Houben schoof aan om een vorkje mee te prikken en te delen in de feestvreugde. Kees van Beek, bestuurslid van Kootwijk Vooruit, vond het geweldig. ,,Ik denk dat zeker 85% van de inwoners van Kootwijk aan de ontbijttafel zat, dus we kunnen spreken van een hele hoge opkomst!”, vertelt van Beek terwijl hij wacht in de rij voor de Hijskraan. Stefan Korevaar komt ondertussen met een groepje vrienden uit het bakje van de hijskraan. Zelf woont Stefan in Kootwijk. ,,Ik kon mijn eigen huis goed zien vanuit de lucht! Mijn moeder zat in de achtertuin en ik heb haar even gefilmd. Het was heel leuk om dat zo even te zien vanuit de lucht. Ik film het allemaal, dat is leuk voor haar.”, vertelt Korevaar.

 

Inmiddels neemt van Beek plaats in het bakje. Als de kraan omhoog wordt getakeld is de omgeving goed zichtbaar. ,,Kijk”, zegt Kees van Beek terwijl hij wijst. ,,Daar ligt Radio Kootwijk.” De beroemde kathedraal en gebouw A zijn goed zichtbaar, evenals de zandverstuivingen rond Kootwijk. ,,En daar zie je de radarbol van Nieuw Milligen. Je kunt kijken vanaf Barneveld tot aan Garderen.”, vervolgt van Beek enthousiast terwijl het bakje heen en weer schommelt.

 

Gedurende de hele dag stroomden mensen af en aan om te genieten van de gezelligheid rondom de Gereformeerde kerk in Kootwijk. Naast de consumptietent rijgt Map v.d. Wal een aantal palingen aan het spies. De Kootwijkse palingboer heeft het uitstekend naar zijn zin op het jubileumfeest. ,,Het is uiterst gezellig vandaag. Ik heb al best veel paling kunnen verkopen. Ik heb 190 pond ijsselmeerpaling meegenomen en die gaat vandaag allemaal op komen.”, stelt v.d. Wal tevreden vast.

 

In de consistorie van de kerk was er een expositie onder de titel ’60 jaar Kootwijk Actief Vooruit’. De ruimte hangt vol met foto’s, schilderijen, aquarellen en quilts. Secretaris van Kootwijk Vooruit, Ernie Kuijer, laat graag de artistieke rijkdom van Kootwijk zien. ,,Hier hangen foto’s van Leen Thijsse. Hij geniet internationale bekendheid door zijn prachtige foto’s.”, vertelt ze. Even verderop staan verschillende kledingstukken opgesteld. ,,Deze hoek staat vol met ontwerpen van iemand die een eigen kledinglijn heeft en die ook jaren avondjurken heeft gemaakt voor de bekende couturier Mart Visser.”, legt Kuijer uit. ,,Blijkbaar zijn de arme stuifzanden een goede voedingsbodem voor mensen met artistiek talent!”, grapt Kuijer.

 

Op een tafel daarnaast liggen verschillende bijzondere Veluwse stenen uitgestald. ,,De verhalen achter de stenen zijn bijzonder. Deze stenen bijvoorbeeld, stammen uit de ijstijd en zijn hier met het ijs heengevoerd.”, vertelt amateur bioloog, archeoloog en geoloog Thomassen terwijl hij een groepje stenen aanwijst. ,,Ook liggen er stenen bij die zijn gevonden in het Kootwijkerzand, waar vroeger een Romeinse nederzetting was. Sommige stenen waren vroeger werktuigen, zoals bijlen en speren. Het zijn bijzondere stenen met historische waarde!”, vertelt Thomassen.

 

Voorzitter van Kootwijk Vooruit, R.H. Louzada, kijkt tevreden terug op de dag. ,,Het was vandaag een buitengewoon geslaagde dag. Met name de betrokkenheid van de bewoners van ons dorp. Ook wil ik graag gezamenlijke horeca bedanken voor hun geweldige organisatie. Ze hebben allemaal geholpen om er een buitengewoon feestelijke dag van te maken. Het mooiste vond ik de combinatie van de activiteiten en de integratie van de verschillende generaties. Dat is buitengewoon leuk! Er zit ziel in dit dorp!”, besluit Louzada opgewekt.

Historisch!

Het moest er eens van komen. Na maanden van onzekerheid kreeg de wereldpers vandaag dan eindelijk te horen wat de toekomst van die fenomenale man gaat zijn. Al sinds jaren wordt er gesproken over deze dag, over deze man, deze legende die nog in levende lijve rondloopt en waarvan iedereen weet dat er over 200 jaar nog over hem gesproken gaat worden. Het mag duidelijk zijn; ik heb het hier over Michael Schumacher.

Lang hield de Duitser de gehele formule 1 liefkozende mensheid in spanning! Wat zou er gaan gebeuren. Zou hij na al die jaren waarin hij bijna alle records op zijn naam zette afscheid nemen, of zou hij nog een jaartje doorgaan? De gehele rijderscarrousel binnen de formule 1 hing hiervan af. Daarmee samenhangend eigenlijk de doorstroming van veel talent naar de formule 1, maar ook in lagere autosportklasses. Het is goed voor de sport dat er doorstroming is, maar deze zevenvoudig, en binnenkort misschien achtvoudig, wereldkampioen heeft de formule 1 groot gemaakt tot wat de sport vandaag is. Wie denkt aan de formule 1, denkt aan Schumacher in een rode bolide. En daar kwam het; hij won de race in Monza, het grondgebied van Ferrari. Grote titelrivaal Alonso blies toevallig ook nog zijn motor op en zo gebeurde het dat Schumi serieus weer kans maakt op de wereldtitel. Toen hij over de finishstreep kwam, werd het persbericht, waar sommigen al jaren op wachten, en anderen weer van hoopten dat het nooit zou komen, de wereld in geslingerd: Schumi stopt! Tegelijkertijd stopte mijn hart ook even terwijl ik op tv zie hoe het het podium beklimt en misschien wel voor de laatste keer op het hoogste ereschavot mag staan. Een grote bladzijde in de motorsport wordt omgeslagen zodra de succesvolle Duitser definitief op de rem trapt. Verbouwereerd zet ik mijn tv uit. Met gemende gevoelens neem ik al afscheid van de man die ik zelf twee GP’s mocht zien rijden in Spa-Francorchamps. Tot zover mijn lof voor deze Duitser, want pardoes bekruipt mij een opgewekt gevoel; vandaag werd ook bekend dat er een formule 1 team is opgekocht door een groep te rijke Nederlanders! Op dat moment bedenk ik mij; weg met die Duitser! Laat onze Nederlandse jongens maar schitteren in de hoogste tak van autosport! Ik kan niet wachten tot ik het Wilhelmus hoor klinken en één van onze jongens daar op dat podium staat! Go Albers! Go Doornbos!

Schanbelgestapo en Pitspoezen!

Als journalist, al is het journalist in spé, maak je soms leuke snoepreisjes. Zo ook afgelopen zomer. Ik ging naar Madrid om een vriend te bezoeken. Hij volgt daar een pilotenopleiding en de Barneveldse Krant was geïnteresseerd in een uitgebreid verslag voor de zaterdagbijlage. Natuurlijk wil ik dat wel doen! Wat gaat dat schuiven? Ik kon helaas niet mijn complete reis declareren, maar hield er voor een prikkie een geweldige week aan over in wereldstad Madrid. Helaas kwam ik sinterklaas niet tegen, anders had de stokoude weldoener uit Spanje mij vast die laatste paar tientjes cadeau gedaan om de rest van de reis te bekostigen. Ik ben namelijk zo braaf!

 

Ook ben ik motorsportverslaggever bij een motorraceteam dat Nationale en Internationale races rijdt. Regelmatig ga ik mee naar het circuit van Assen als daar weer wordt geracet. Natuurlijk is dat gaaf, zeker als daar mijn grote idool Jos Verstappen nog eens demo komt geven in zijn A1GP auto! Mijn geluk kon niet op toen ik door de paddock liep en zomaar terecht kwam in de pitbox van Hollands trots in de autosport; A1GP Holland. De 46.000 fans op de tribune moesten wel jaloers zijn op mijn situatie. De glimlach was dan ook niet van mijn gezicht te beitelen tijdens de Rizla Racing Day.

 

Nog veel gaver was eigenlijk mijn tripje naar het wereldberoemde formule1 circuit Spa-Francorchamps in de Belgische Ardennen. Al twee maal eerder was ik op de glooiende baan door de heuvels om de snelste wagens ter wereld te zien racen; formule 1 dus. Als je als racefan rondloopt op het mooiste circuit ter wereld zie je de top van de mondiale autosport zich verschansen in de pitstraat en paddock. De glitter en glamour spat er vanaf. Daar wil ik ook staan als journalist! Het is echter een onbereikbaar gebied. Toch wilde ik daar een keer als journalist rondlopen, zolang het maar met racen te maken had. Die droom kwam uit. Het team moest racen in Spa en als een ware pitreporter ging ik mee. Compleet in teamkledij met pen en papier in de hand liep ik door de pitstraat. De adrenaline kolkt door je aderen als je de racemonsters op minder dan een meter afstand met een vaart van 260 km/u langs voelt razen als je aan de ‘pitwall’ staat. In het perscentrum schreef ik mijn verhaaltjes, stuurde ze door en verdiende zo weer wat geld. Stoer voelde ik me om met het scootertje van het team door de paddock te rijden. Het gele polsbandje verschafte mij toegang tot alle delen van het circuit. Mannetjes bij hekken openen alle poorten zodra je aan komt rijden; even voelde ik mij een ster.

 

De laatste race dit seizoen is in Cartagena, Zuid-Spanje. Tsjah, dan zorg je natuurlijk dat je meegaat. Maar helaas, de tickets zijn al geboekt, dus ik moet zelf een ticket regelen. Krenterig als ik ben, besluit ik niet te gaan betalen voor de reis. Er zijn nog twee mogelijkheden: Ik ga gratis mee in de truck die het motorhome vervoert en moet dertig uur stil zitten, of ik ga niet. Even ontstaat er twijfel; dan bedenk ik mij; het is genoeg geweest dit seizoen! Ik ben ook maar een arme student: ze bekijken het maar met die race, ik ga niet mee! Als ik vervolgens recapituleer hoe de sfeer altijd is op en rond de circuits, krijg ik medelijden met mijzelf. Ik wil weer mee! Nouja, volgend seizoen nieuwe races, nieuwe kansen, nieuwe reisjes! GO, GO, GO!