,,Ik heb een dikke glimlach als ik de pitsstraat uitrijd”

Veenendaler Giedo van der Garde test voor Spyker in de formule 1

 

Door: Arjan Hoefakker

 Spa-Francorchamps – Veenendaler Giedo van der Garde reed afgelopen dinsdag een testdag voor het Etihad Aldar Spyker Formule 1- team op het circuit Spa-Francorchamps in de Belgische Ardennen. Van der Garde testte onder anderen nieuwe onderdelen die uitgebreid getoetst dienen te worden, voordat het op de GP-auto wordt gezet. De Barneveldse Krant zocht hem op en liep een dagje met hem mee.   

Het glooiende circuit, dat door vele formule 1 coureurs getipt wordt als de mooiste baan ter wereld, ligt er dinsdagochtend rustig bij. Die rust wordt wreed verstoord wanneer de bolides van de elf formule 1 teams hun motoren starten en verschillende onderdelen en afstellingen aan hun auto’s proberen. Een aantal wolken kan een productieve testdag voor de teams niet in de weg staan. Woensdag en donderdag testten de teams verder zonder van der Garde.

 Als van der Garde in zijn wagen zit kijkt hij met een strakke blik in zijn ogen voor zich uit. De vele camera’s en fotograven weten hem niet uit zijn concentratie te brengen. Zo’n twintig techneuten, bandenspecialisten, monteurs en engines werken druk aan zijn glimmende bolide. Giedo overlegt wat met zijn engineer via de communicatiesystemen in zijn auto, terwijl de monteurs een stel nieuwe banden onder zijn oranje Spyker monteren. Vervolgens bedekken zij het rubber met bandenwarmers om zo de banden op de ideale temperatuur te krijgen. Een teamlid voorziet de wagen van een voorvleugel die de auto de nodige neerwaartse druk bezorgt. Een ander maakt aantekeningen en weer een anders sluit een laptop aan op de wagen om wat laatste systemen te checken. Van der Garde geeft een seintje waarna een monteur de motor start aan de achterkant van de Spyker. Vluchtig wordt de wagen van de krikken gelift en worden de bandenwarmers verwijderd. Alle duimen gaan omhoog en een oorverdovend gebrul maakt zich vervolgens meester van de pitbox wanneer de 22-jarige Veenendaler vol gas optrekt en de pitstraat verlaat.

Tijdens zijn lunchpauze in het motorhome van Spyker, legt Giedo uit wat hij die ochtend heeft getest. ,,Het ging goed, ik heb 28 ronden gereden, en vanmiddag komen daar zo’n 20 bij. We hebben remonderdelen getest en vanmiddag concentreren we ons op verschillende vleugels voor optimale neerwaartse druk. Verder testen we hydraulica met veel kilo’s benzine aan boord.” In totaal legde van der Garde meer dan 350 kilometer af waarmee hij een productieve dag kende.

De tweede bocht van het Belgische circuit is een snelle doordraaier tegen een heuvel op; de beroemde ‘Eau Rouge’. ,,Die bocht is echt ongelooflijk. Je komt daar met 300 aan, dus ik ga er ongeveer met 280 kilometer per uur doorheen. Ik heb hier met de Renault World Series gereden en het jaar ervoor in de formule 3. Met een formule 1 auto ga je overal veel harder doorheen, dat is echt kicken hoor! De bocht Pouhon is nog heftiger; je gaat dubbel links met zo’n 230 km per uur. Dan voel je zo’n vijf G op je nek hangen. Het is een gaaf circuit om op te rijden, het gaat echt hard,” vertelt Giedo enthousiast terwijl een aantal journalisten aanschuift in het motorhome van Spyker.

 

 

Om in een formule 1 auto te rijden, is een sterke conditie vereist. ,,Ikzelf train mijn spieren vier tot vijf uur gedurende zes dagen per week, dat is heel belangrijk.”

Als Giedo van der Garde optrekt wordt hij stevig in zijn stoel gedrukt.,,Of ik dan een glimlach op mijn gezicht heb? Ja, natuurlijk, maar die gaat na Eau Rouge al weer weg, want dan moet je gewoon erg geconcentreerd zijn, dat is super belangrijk.”

 

Alleen aan zijn auto werken al zo’n twintig monteurs, verder zijn chauffeurs, persdames en cateringmensen druk aan het werk voor Spyker. Giedo is daar inmiddels aan gewend.,,Dat is formule 1. Er zijn veel mensen bij, dat hoort zo,” reageert hij nuchter.

Opvallend is dat Giedo altijd links van de auto instapt, maar met bijgeloof heeft het volgens hem niet te maken. ,,Bij karting stapte ik altijd links in en nu in de autosport eigenlijk ook altijd. Het is een gewoonte geworden.”

 

Zenuwachtig voor zijn formule 1 test was Giedo naar eigen zeggen niet. ,,Ik heb prima kunnen slapen vannacht. We zitten in een hotel valkbij het circuit, dus dat is prima. Ik heb wel eens vaker in de formule 1 getest, dus ik wist wat ik kon verachten. Op zich ben ik daar nu wel aan gewend,” zegt hij koel.

 Licentie

Nadat dinsdag bekend werd gemaakt dat Nederlander Christijan Albers op non-actief is gesteld als racecoureur, gonsde het in de paddock van de geruchten rondom de vervanger van de gewezen coureur. Voor Giedo lijkt het de uitgelezen kans om als Nederlander te promoveren tot racecoureur bij Spyker. Helaas voor hem heeft hij een probleem met het team van Super Aguri. Aan het begin van dit seizoen tekende hij een testcontract voor dat team, maar later tekende hij ook als testrijder voor Spyker. Totdat dit geschil opgelost is, zal Giedo geen racelicentie krijgen van de FIA(overkoepelende organisatie binnen de formule 1.) Giedo:,, Dat heeft tijd nodig. Ik hou me er zelf niet mee bezig, dat doen de mensen om mij heen. Ik wil altijd wel instappen als racecoureur, maar dat kan nog niet.Voor mij is het nu gewoon belangrijk om te testen, het team verder te helpen bij de ontwikkeling van de auto en that’s it. Komend weekend race ik op de Hungaroging in de World Series by Renault. We zullen zien, misschien kom ik later dit jaar als racecoureur in de Spyker. Mijn doel is om volgend jaar of het jaar erop een racezitje te bemachtigen in de formule 1.”

Van der Garde groeide op in Veenendaal en woont sinds twee jaar in Doorweth. ,,Iedereen noemt me nog Veenendaler, maar dat vind ik prima. Ik ben daar geboren, opgegroeid en heb daar lang gewoond. Ik was er al een jaar niet meer geweest, maar twee maanden terug was ik er nog. Het is een leuk dorp, maar het is inmiddels erg groot geworden, ongelooflijk! Op de vraag of van der Garde zich nog Veenendaler voelt: ,,Natuurlijk, alleen ik spreek geen Veens, maar daar ben ik wel blij om,” lacht hij.

Voor de toekomst is van der Garde duidelijk; de formule 1 is zijn doel. ,,Ik weet niet wat de toekomst gaat brengen. Het enige wat ik nu moet doen is scoren in de World Series. In de formule 1 moet ik gewoon het team verder helpen, kilometers maken en veel leren. Ik hoop dat ik volgend jaar of het jaar erop een stoeltje kan bemachtigen als racecoureurs in de formule 1. Ik zal het voorlopig bij testen moeten houden, misschien heb ik later dit jaar een kans.”

 

Van der Garde reed met een tijd van 1.49, 7 de elfde tijd van de dag. Dit is drie seconden langzamer dan kampioenschapleider Lewis Hammilton in zijn McLaren. Het is nog niet bekend wanneer Giedo weer test voor Spyker.

Sutil hoopt op een snelle vervanger Albers

Door: Arjan Hoefakker

Spa-Francorchamps – Spyker Formule1 coureur Adrian Sutil gaat zijn voormalig teamgenootje Christijan Albers niet missen, maar hoopt wel op een snelle teamgenoot.  Dat vertelde Sutil woensdag tegen onze correspondent, die de testsessies op het circuit van Francorchamps op de voet volgt.

 Dinsdag werd bekend dat Albers niet meer zal racen in de Spyker, vanwege financiële problemen. Sutil kon goed overweg met Albers: ,,We hadden nooit problemen. We zagen elkaars data en konden goed met elkaar werken. We hadden een open relatie wat dat betreft. We waren zeker geen echte vrienden, maar ik kon wel goed met hem praten,” vertelt hij terwijl hij door het paddock loopt na afloop van zijn testdag, woendag. 

Ondanks dat Sutil tijdens de eerste helft van het seizoen vaak sneller was dan Albers, vindt hij de gewezen Larenaar een goede coureur. ,,Christijan deed het goed, maar hij had vaak wat problemen.”

Voor de toekomst wil Sutil doorgaan met het verslaan van zijn teamgenoot. ,,Ikzelf probeer gewoon hetzelfde te blijven presteren. Het gevecht aangaan met mijn teamgenoot is erg belangrijk. Hopelijk krijg ik een goede nieuwe teamgenoot; dat is goed voor mij en voor het team. Op het moment weet ik niet wie er gaat rijden, Christian Klien(hij testte dinsdag nog voor Honda op het circuit van Spa-Francorchamps), gaat donderdag testen voor Spyker, misschien wordt hij mijn nieuwe teamgenoot. We zullen zien.”

Over zijn eigen testdag in de regen op Spa, was Sutil goed te spreken. ,,Het ging goed, we hebben in de regen kunnen testen en dat is goed, want dan doe je ervaring op voor de GP die we hier gaan rijden. Ik reed van de elf auto die op de baan waren de vijfde tijd, dus dat was niet zo slecht.”

Terwijl Sutil in zijn auto zit en de monteurs zijn wagen preparen, kijkt hij afwezig met een ijzeren blik voor zich uit. Sutil legt achteraf uit wat er op zo’n moment in zijn hoofd omgaat. ,,Ik ben altijd geconcentreerd, het is pure focus op het rijden. Tijdens het testen doe je alles wat je engineer zegt, en dan vertel ik hem ook alles wat ik aan de auto voel en merk.

Halverwege zijn debuut seizoen is Sutil inmiddels gewend aan de vele media-aandacht die hij geniet als Formule 1 coureur. ,,Het is leuk, veel mensen en media willen met je praten. Soms is het moeilijk, maar het hoort erbij en het bevalt me goed.”

 

 

Kijk ook op www.f1today.nl en op www.barneveldsekrant.nl

Liefdadigheidsdiner: 13.000 euro

GARDEREN – Het liefdadigheidsdiner dat zaterdag in hotel Tulip Inn in Garderen werd gehouden heeft 13.000 euro opgeleverd. Dit bedrag komt  ten goede aan de organisatie ‘Braille Without Borders’, dat zich inzet voor blinde kinderen in Tibet.

 

Honderd mensen kwamen af op het liefdadigheidsdiner dat 75 euro per persoon kostte. De avond bestond uit een liefdadigheidsdiner, vermaak door een ‘whiskytalker’ en een loterij waarbij bekende acteur en tv-presentator Huub Stapel de prijzen uitdeelde. De organisatoren en directeuren van het Tulip Inn filiaal in Garderen en Hilversum, Richard Roeland en Richard van de Velde, zullen in augustus afreizen naar Tibet om daar een gesponsorde fietstocht af te leggen van 1000 km. Tot nu toe is er(inclusief het liefdadigheidsdiner) 35.000 euro opgehaald voor de actie. De organisatoren willen dat de teller nog zal stijgen tot 50.000 euro. Hiervoor zullen verschillende bedrijven worden benaderd voor sponsoring en is men in gesprek met organisaties die het sponsorbedrag willen verhogen. Het tweetal is erg tevreden met de opbrengst van het liefdadigheidsdiner. Voor meer informatie over de fietstocht kijkt u op: www.rondjetibet.nl

10 jaar Christel’s Hairstyle

,,Garderen is gewoon een super leuk dorp om te werken” Garderen – Morgen viert Christel Pol het tienjarige bestaan van haar kapperszaak Christel’s Hairstyle in Garderen. Wassen, knippen, extentions en zelfs opmaken met make-up; het behoort allemaal tot de mogelijkheden bij kapsalon Christel’s Hairstyle, aan de dorpsstraat 3 in Garderen.  

Haar knipsalon begon voor Christel Pol tien jaar geleden toen ze via haar knipleraar een kapperszaak in Garderen opkocht. De zaak opende  op 7 juli 1997 na een grondige verbouwing. ,,Na het eerste half jaar had ik al het eerste personeelslid nodig, dat ging erg snel,” blikt ze terug terwijl het gezellig druk is in haar salon.

 

Het zijn niet alleen de mensen uit Garderen die hun weg weten te vinden naar de sfeervol ingerichte kapperszaak. ,,Ik ben geen dorpskapper, want de mensen komen uit de weide omgeving. Er komen ook veel mensen uit het Westen die hier op vakantie zijn, sommigen meerdere keren per jaar. Als het aan mij ligt zit ik hier de komende tien jaar nog.” Ondertussen ontdoen haar medewerkers Henriëtte, Rianka en Femke een aantal klanten van overtallig haar.

 

Na tien jaar als kapster in Garderen te hebben gewerkt is de uit Apeldoorn afkomstige Pol inmiddels goed ingeburgerd. ,,Garderen is gewoon een super leuk dorp om in te werken. Het leuke hier is dat de klanten zo divers zijn. Gisteren bijvoorbeeld kwam er een klant met de tractor, zette de klompen buiten neer en kwam binnenlopen. Een uur later parkeerde een klant een grote Jaguar voor de deur.”

 

Omgang met de mensen is voor Christel een belangrijk aspect van haar werk. ,,Als ik een dagje lekker gewerkt heb en de klanten tevreden naar huis gegaan zijn, heb ik een voldaan gevoel. Dan is mijn hutje leeg en maak ik de zaak aan kant. Ik doe dit niet om er rijk van te worden, maar vind het leuk om gezellige klanten op de stoel te hebben. Het is hier altijd gezellig, zeurderige klanten heb ik niet.” Ondertussen voorziet Henriëtte de klanten van een bakje koffie of thee.

 

Opvallend is het grote verkeerslicht dat aan de voorgevel van het fraaie pand hangt. Als het stoplicht op rood staat, is het druk en kunnen mensen een afspraak makken. Staat het licht op oranje, dan moet men even wachten, maar kan men dezelfde dag nog gekortwiekt worden. Wanneer het licht groen kleurt, kan men gelijk plaats nemen in de kappersstoel. ,,Dat verkeerslicht is als geintje ontstaan toen ik nog aan het dromen was van deze locatie. Toen dacht ik al; als ik dat pand ooit krijg, wil ik een groot verkeerslicht op de voorgevel.” Die droom is inmiddels uitgekomen. Voorheen was de kapperszaak gevestigd aan de dorpsstraat 2-1. ,,Na de verhuizing is het aanzienlijk drukker, we zitten hier veel meer in het zicht. Bovendien is dit pand twee keer zo groot.”

 

Christel heeft op het gebied van haarextentions inmiddels een goede naam opgebouwd. ,,Dat is mijn specialiteit. Mensen weten dat als ze hier de extentions laten zetten, dat het dan ook goed gebeurt.” Naast extentions kunnen de klanten ook terecht voor make-up en sierraden. Dit aanbod wordt vanaf volgende week aangevuld door een nagelstyliste. ,,Je kunt hier een behoorlijke make-over krijgen. We doen ook make-up en haar aan huis bij bruiden tegen een zeer betaalbare prijs,” aldus Pol.

 

Terugkijkend op de afgelopen tien jaar is de tijd voor Christel voorbij gevlogen. ,,Ik weet nog dat ik het eerste huurcontract ondertekende voor vijf jaar. Toen dacht ik; waar begin ik aan.” Christel’s Hairstyle opende haar deuren op 07-07 1997 en viert op 07-07-’07 haar jubileum. Brengt het getal zeven haar misschien geluk en succes op? ,,Dat zou beste eens kunnen, de afgelopen tien jaar heeft het in ieder geval wel gewerkt,” lacht Pol.

 

Morgen viert Christel’s Hairstyle haar verjaardag vanaf 09:00 uur tot 14:00 uur. Kinderen krijgen bij hun knipbeurt een tegoedbonnetje voor ijssalon ijstijd in Garderen. Klanten worden welkom geheten met een kopje koffie of thee met iets lekkers. De hele maand zijn er productacties. Zo kan men een krultang, conditioner en een haarmasker van een bekend merk in een luxe toilettas kopen voor een aantrekkelijke prijs.

gemoedelijke Stroese zaterdag onder stralende zon

Door: Arjan Hoefakker

 Stroe – De eerste editie van de Stroese zaterdag die vorig jaar werd gehouden, kreeg zaterdag een groots vervolg. Dit jaar trok Plaatselijk Belang Stroe honderden bezoekers meer naar het kleine dropje tijdens de tweede editie van de gemoedelijke markt die plaatshad onder een stralende zon. De Stroese zaterdag is de opvolger van de voormalige zomermarkten. 

Op het dorpspleintje schalt de ene na de andere Nederlandstalige meerzinger uit de boxen van levensliedzender het ‘Gelders Geluid’, terwijl honderden bezoekers genieten van de gezelligheid. Een draaimolen vermaakt de kinderen, terwijl anderen zich bezighouden bij de grijpautomaten ten einde een knuffelbeer te winnen. Uiteraard kan de kop van jut niet ontbreken. Krachtpatsers en machomannen meten hun krachten door zo hard mogelijk te slaan om het belletje te laten rinkelen, terwijl anderen geamuseerd toekijken.

 

Een hijskraan tilt een bakje met bezoekers tot op grote hoogtes. Bij de hijskraan staat de zevenjarige Bradley Bruinekreeft om Stroe vanuit de hoogte te bezien. Zijn vader Piet kijkt met een brede glimlach toe. ,,Ik wil vaste grond onder mijn voeten hebben, dus ik ga niet mee,” zegt hij terwijl hij ziet hoe zijn moedige zoontje opgewonden in het bakje klautert en samen met anderen omhoog wordt getakeld. De durfals genieten van het uitzicht terwijl de gondel zo’n zeventig meter boven de grond heen en weer bungelt in de deining van de wind. Dan komt het gondeltje in vlot tempo naar beneden en raakt veilig de grond. Trots rent Bradley naar zijn vader. ,,Het is wel een beetje eng,” verklapt het mannetje dat dapperder blijkt dan zijn vader.

 

Op de markt neuzen mensen rond tussen de diverse spullen om een buitenkansje te scoren. Stroese zangvereniging ‘Looft den Heer’ is sterk vertegenwoordigd met verschillende kraampjes. Van meubelen, tot potjes en pannetjes; het is allemaal te koop tegen een marktprijsje. De zangvereniging doet goede zaken om de kas te spekken. ,,We mogen niet mopperen, de verkoop gaat goed. De sfeer is gemoedelijk, en we hebben er een leuk muziekje bij. Het is vandaag ideaal marktweer. De oliebollen verkoop loopt het beste,” vertelt voorzitter van het koor, Pea Davelaar. En met recht, getuige de lange rij gegadigden voor de kraam waar het oliebollendeeg ter plekke wordt toevertrouwd aan het vet. 

 

Even verderop staat evangelist en bisschop Roosegaarde van Jojada evangelisatie. ,,Mijn doel vandaag is evangeliseren. Ik probeer gesprekken met mensen te hebben, maar dat lukt tot nu toe moeilijk. Ik heb wel wat gesprekjes, maar je hoopt altijd op meer,” vertelt de evangelist enigszins teleurgesteld. ,,Maar het is wel erg gezellig en de verkoop gaat wel goed,” besluit hij positief.

 

Leo de Winter bekijkt samen met zijn vrouw uitgebreid wat oldtimer tractoren van de 16km club, die opgesteld staan tussen de marktkraampjes. ,,Ik vind het mooi om deze tractoren te zien, ze zijn erg oud, maar zien er tip top uit,” vertelt Leo. Zijn vrouw is vooral geïnteresseerd in de markt. ,,We zijn hier op vakantie en dit is een gezellig middagje weg. De markt is erg gezellig hier in Stroe.”

 

Op het schoolplein van basisschool ‘De Bron’ verkopen Linda, Paul en zoontje Bodhi allerlei spullen op de vlooienmarkt. ,,We hebben al vier fietsen verkocht. Het is erg gezellig en we komen om van onze spullen af te komen, dat lukt aardig,” vertelt Linda opgewekt.

 

Voorzitter van PBS, Gijs Vos, toont zich een tevreden man aan het einde van de Stroese Zaterdag. ,,We zijn honderd procent tevreden. Het weer zit mee en er is ontzettend veel publiek. PBS heeft een prima prestatie neergezet, alle bestuursleden hebben als een blok achter elkaar gestaan om dit te organiseren.”

 

Na sluiting van de markt werd het feestje op het dorpsplein tot 22:00 uur doorgezet met muzikale opsmuk door verschillende Nederlandstalige ‘B-artiesten’, geregeld door het Gelders Geluid. Daarnaast werd gezocht naar de Sterkste man van Stroe; diegene die de Dakar-rallytruck van Vink op eigen kracht het verste vooruit kon trekken.

Kootjebroeksemarkt levert 9000 Euro op

Honderden bezoekers ondanks wisselvallig weer 

Door: Arjan Hoefakker

 Kootwijkerbroek- Koopjesjagers konden afgelopen zaterdag hun slag slaan op de Kootjebroeksemarkt. Op het terrein rond de Hervormde kerk werd de jaarlijkse markt gehouden, en in het weiland tegenover de kerk werd een meerkamp georganiseerd. De opbrengst van de dag, zo’n 9000 euro, gaat voor de helft naar een aidsproject in Zuid-Afrika, de ander helft is voor de kerk.  

Ruud van Ham uit Heerlen, kijkt samen met zijn vrouw naar het grote aanbod op een van de kraampjes. Van potten en pannen tot complete computersets en meubels; het was allemaal te koop tegen een vriendelijke prijs. Onder zijn arm draagt van Ham een grote prullenbak. ,,Die heb ik net gekocht voor in de caravan. We komen uit Heerlen en zijn hier op vakantie. Deze markt is erg gezellig, het valt ons op dat de mensen hier in Kootwijkerbroek vriendelijk zijn. Ik hoop dat we hier nog een echte Rembrand of van Gogh zullen vinden,” grapt hij. De twee vervolgen hun weg op zoek naar meer koopjes.

 

Even verderop loopt een groepje meiden druk rond om reclame te maken voor een kapperszaak. Het drietal vermaakt zich opperbest. ,,We verkopen moes, gel en allerlei crèmes voor in het haar,” vertelt Milou van Essen opgewonden. Volgens Bernadette van Veldhuizen gaan de zaken goed. ,,We hebben al zeker negentien euro verdiend.”,,Het is erg gezellig, we hebben net een heerlijk ijsje op en straks gaan we naar het zeskamp,” vertelt haar vriendinnetje Inge van Ee enthousiast. 

 

Opeens wordt de sfeer wreed verstoord door een harde regenbui. Vluchtig zoeken de mensen beschutting onder de marktkraampjes en paraplu’s, terwijl de verkopers snel hun waar veilig stellen onder plasticzijl. Een slim meisje ziet haar kans schoon; met een aantal paraplu’s in haar hand roept ze luidkeels: ,,Paraplu’s te koop voor twee euro!”

 

Sjaak van den Top zoekt het droog op onder het afdak van de frietkraam en bevredigd gelijk maar zijn innerlijke mens met een frietje. ,,Ik heb net meegedaan met het ‘bezinningsteam’ aan het meerkamp. We moesten bijvoorbeeld touwklimmen, spijkerbroekhangen en iemand rondrijden in een kruiwagen. Alle spelletjes draaien achter elkaar door, dus het is best intensief; het was afzien. Ons motto is; niet nadenken maar gaan!”

 

Als de bui is overgetrokken hervat Rijk van Dijk zijn oliebollen verkoop. ,,We zijn bijna helemaal los, de oliebollen zijn bijna op. We kunnen dik tevreden met de opkomst, want het was erg druk. Het valt op dat er veel vakantiemensen zijn, en dat is heel erg gezellig. We doen dit voor het goede doel, maar het bindt de gemeente ook erg samen. Ik zie de Kootjebroeksemarkt eigenlijk ook als een leuke gemeentedag.”

 

Bertha van de Kuilen van de marktorganisatie is in haar nopjes aan het einde van de middag. ,,Vanochtend was het vooral erg druk. Tot vanmiddag hebben we geen slecht weer gehad. De veiling was een groot succes; er zijn honderden mensen gekomen en er werd goed geboden. Ook voor de kinderen hebben we vandaag veel activiteiten zoals het springkussen, spelletjes en de kleedjesmarkt. Deze markt draait op vrijwilligers. De sfeer is samenbindend en voor iedereen toegankelijk. We hebben ook verschillende nationaliteiten gezien door het grote aantal toeristen.”

 

Piet Groenendijk zoekt wat tussen een stapel schilderijen. ,,We komen speciaal vanuit Arnhem voor deze markt. We zoeken naar schilderijlijstjes voor de hobby van mijn vrouw,” vertelt hij. Ondertussen heeft zijn vrouw een lijstje gevonden en vraagt aan Piet of het van de goede maat is. Uit zijn broekzak tovert hij een rolmaat tevoorschijn en onderzoekt de maten van het schilderstuk. ,,Deze is te klein,” vertrouwt hij zijn vrouw toe. Snel zoekt het tweetal verder om nog voor de sluiting van de markt te slagen in hun zoektocht.

 

De Kootjebroeksemarkt werd afgesloten met een gezamenlijke barbecue voor de ongeveer 200 vrijwilligers en kerkleden.

Liefdadigheidsdiner en fietsavontuur voor blinde kinderen in Tibet

  

Door: Arjan Hoefakker

 Garderen – Hoteleignaren Richard van de Velde en Richard Roeland reizen in augustus naar Tibet om daar 1000 kilometer te fietsen over het ‘dak van de wereld’.  Ook organiseren de twee zaterdag 30 juni een liefdadigheidsdiner in hotel Tulip Inn in Garderen. De opbrengst van dit alles gaat naar de organisatie Braille Without Borders, een organisatie die zich inzet voor blinde kinderen in Tibet. Van de Velde en Roeland, directeuren van de Tulip Inn in Garderen en Hilversum, vertellen wat hen beweegt om zo’n avontuurlijke fietstocht aan te gaan. ,,Het is een combinatie van de uitdaging, en het dienen van een goed doel,”aldus Richard Roeland. In het boeddhisme wordt blindheid als straf gezien voor een misdaad in een vorig leven ,,Blinde kinderen hebben het in Tibet slecht, want blindheid wordt als een soort vloek ervaren, dan ben je een slecht mens. Daardoor komt het vaak voor dat blinde kinderen in de ochtend aan hun bed vast worden geketend als de ouders naar het land gaan om te werken. Andes zijn ze hun ouders tot last,” vertelt Richard van de Velde.  

Initiatiefnemer van het fietsavontuur is Ruud Stapel, een bekende buitenlandjournalist van de NOS. Tijdens zijn werk kwam hij in aanraking met de stichting Braille Without Borders. Het doel van de stichting Braille Without Borders, is om blinde kinderen in Tibet zelfstandig te laten functioneren in de maatschappij. Zo leren de kinderen Chinees en Engels en laten ze de kinderen zien dat blindheid allerlei kansen biedt en dat ze een eigen beroep kunnen uitoefenen. Het instituut is door Sabriye Tenberken en Paul Kronenberg gesticht in de hoofdstad van Tibet, Lhasa. Inmiddels hebben zij meer dan 100 kinderen opgevangen om hen een zonnige toekomst te bieden. De fietsgroep bestaat uit acht fietsvrienden. Daarnaast reizen een kok, hulp en een Chinees en een Tibetaan mee met de fietsgroep. Tv-maker Ivo Niehe wil meereizen voor opnames voor zijn beroemde tv-show en ook Tv-presentator Huub Stapel, de broer van Ruud, wil een aantal dagen meefietsen.

 

,,Het is een grote uitdaging, zeker op die hoogte. Het laagste punt ligt op zo’n 3800 meter, terwijl het hoogste punt ligt op 5000 meter. We fietsen tussen de 65 en 100 kilometer per dag met zo’n vier rustdagen ertussen. We zullen 22 augustus vertrekken naar Tibet en willen op 25 september weer terug naar Nederland. Bij aankomst is het noodzakelijk om een tijdje te acclimatiseren. De fietstocht is ongeveer 1000 kilometer over het ‘dak van de wereld’. Het begin- en het eindpunt zijn bij het blindeninstituut.”

 Trainen

Van de Velde:,,We houden rekening met hoogteziekte. Het enige wat we daar tegen doen kunnen is heel veel trainen om zo groot mogelijke longinhoud te creëren. Vorige week hebben we bijvoorbeeld een week getraind in Zwitserland, afgelopen weekend hebben we nog veel gefietst op de Veluwe.” Roeland vult aan: ,,In Soesterberg kunnen we in een drukcabine trainen van de luchtmacht. Dan krijg je een idee hoe het is om te fietsen in zulke ijle lucht waar 50% minder zuurstof in zit als hier. Dat moet je dus compenseren door een zo groot mogelijke longinhoud te creëren. We hebben al flink wat kilometers weggetrapt. Het gaat echt naar een climax toe.”

 

De twee hebben al wel ervaring met hoogteziektes. ,,Je wordt dan doodziek, misselijk en gaat rare dingen zien. De enige optie die er dan is is dalen, dalen en nog eens dalen. Als we dat krijgen in Tibet, zou dat een enorme teleurstelling zijn waar je niets aan kunt doen. Maar als je niet terug naar beneden gaat, dan kun je er absoluut aan overlijden,” vertellen de twee uit ervaring. In 1998 probeerden de twee hoteleigenaren de 5865 meter hoge top van de Kilimanjaro in Tanzania te bedwingen, maar ze zagen zich door hoogteziekte genoodzaakt de klim te staken terwijl de top bijna was bereikt.

 liefdadigheidsdiner

Het liefdadigheidsdiner zal worden gehouden op 30 juni en kost 75 euro of 100 euro p.p. inclusief overnachting en ontbijt. ,,Alle onkosten die wij maken, betalen we uit eigen zak. Dus de complete opbrengst komt ten goede van de blinde kinderen in Tibet,” vertrouwt Roeland toe. De avond zal ondermeer bestaan uit een wijnproeverij, loterij een uitgebreid diner en entertainment door een ‘whiskytalker’. Deze zal op ludieke wijze en gekleed in schotse kilt, het hoe en waarom van verschillende whisky’s uitleggen.

 

Het tweetal wil met hun gesponsorde fietsactie zeker 50.000 euro ophalen. ,,We zitten nu al inclusief het liefdadigheidsdiner tussen de 25.000-30.000 euro. Dit komt voort uit sponsors en giften. Zo haalden we vorige week 118 euro op door een rondgang in een Zwitserse kroeg tijdens een dansavond, maar we werven ook via zakenrelaties.”

 Voor meer informatie over de fietstocht: www.rondjetibet.nlVoor reserveringen voor het liefdadigheidsdiner kunt u contact opnemen met Danielle van Kleef, 0577-461951, 0619194218 of: daniellevankleef@tulipinngarderen.nl

,,Het geeft een kick als je na drie jaar de motor start”

Arno Lagerweij knapt ‘lelijke eend’ op tot schitterende deux chevaux

 

Door: Arjan Hoefakker

 Kootwijkerbroek – Het heeft hem zo’n 230 werkuren gekost in zijn vrije tijd, maar het resultaat mag er zijn. Arno Lagerweij uit Barneveld wist een oude Citroën deux chevaux met veel technische mankementen op te knappen tot een schitterende eend die de betiteling ‘lelijke eend’ bijna onwaardig is. Vorige week reed het autootje weer voor het eerst sinds drie jaar.  

In een grote schuur op de boerderij van de familie Broekhuizen aan de Kootwijkerdijk 4 in Kootwijkerbroek, staat de rode eend te glimmen. Ook de man die het wagentje heeft afgebroken en vanuit het niets weer heeft opgebouwd, Arno Lagerweij uit Barneveld, glimt van trotsheid. In zijn werkoveral laat hij trots het wagentje zien.

 

De lelijke eend, gekenmerkt door zijn bolle dak en motorkap, is gebouwd in 1986 en mag daarmee nog geen oldtimer heten. De deux chevaux is speciaal gebouwd voor de hobbelige wegen op het platteland in Frankrijk. ,,Gerard Broekhuizen gaf de eend als verjaardagscadeau voor zijn vrouw toen ze veertig werd. Inmiddels hebben ze de auto al acht jaar. Ze hebben er tot juni 2004 mee gereden, maar toen kwamen de technische problemen. Het chassis stond op knappen. Het stuur kwam steeds verder naar de voorruit, en dat is bij een eend het teken dat het chassis in elkaar zakt,” zegt Lagerweij terwijl hij een aantal foto’s laat zien van hoe de eend er eerst uitzag. Op de foto’s is te zien hoe zeer het autootje was verroest en van de grond af is weder opgebouwd.

 

,,Op 11 juni 2004 vroeg Gerard Broekhuizen; wil jij eens naar die eend kijken want hij doet raar en heeft mankementen. Het chassis bleek compleet verrot en verroest, dus dan moet je de auto eigenlijk helemaal slopen. De spatborden, wielen en de motor; alles heb ik er wel afgehaald. De hele kooiconstructie moest eraf en dat is erg veel werk.”

 

,,Toen ik het chassis wilde opknappen dacht ik; we lassen wel wat platen op het chassis. Maar, hoe meer ik met de auto aan de slag ging, hoe erger de problemen bleken te zijn. Het chassis bleek helemaal weggerot. Van het een kwam het ander. We besloten een compleet nieuw chassis te kopen en we hebben wel veel onderdelen hergebruikt.”

 

Na het chassis, was het tijd om het frame van de rode eend onder handen te nemen. ,,Toen bleek dat de vloerplaten allemaal verrot waren. Daar heb ik allemaal nieuwe plaatdelen in gelast. Toen dat allemaal klaar was, begon ik aan de bovenkant van de auto. Die heb ik ook compleet gelast en geplamuurd. Er moesten bijvoorbeeld nieuwe dorpels in. Zo begon de auto weer langzaam een eend te worden. De motor moest er ook weer op. Alle deuren bleken ook verrot aan de onderkant. Daarop heb ik tweedehands deuren op de kop getikt en opgeknapt. Na de spatborden en het andere blikwerk heb ik er nieuwe bumpers op gezet. Toen dit alles klaar was, heeft Gerard Broekhuizen een spuiter geregeld. Dat kon ik hier zelf niet doen, omdat ik daar de spullen niet voor heb. Toen glom de auto ook weer.” Trots laat hij een foto zien waarop de eend weer de vorm van een auto heeft.

 

Lagerweij was toen nog lang niet klaar met de immense opknapbeurt. ,,De bedrading en knipperlichten werkten ook niet, maar op een eend zitten weinig technische snufjes, zoals op nieuwe auto’s tegenwoordig. Dat kon ik dus allemaal zelf doen.”

De moed zakte Lagerweij ook wel eens flink in de schoenen. ,,Het werk heeft ook wel eens stil gelegen en dan vond ik het wel even goed. Je moet er wel de motivatie voor op kunnen brengen om door te gaan. Maar na een tijdje begon ik toch weer, want als je A zegt, moet je ook B zeggen.”

 

Lagerweij lette tijdens het opknappen erg op de details. ,, Ik zorgde bijvoorbeeld voor leuke sierstripjes over de hele auto. Als je toch bezig bent, wil je het ook graag goed doen. Ik heb de auto voorzien van nieuwe bedrading, schakelaartjes en verlichting, zodat alles elektrisch weer functioneert. De bekleding hebben we laten doen door een stoffeerder. De auto is nu helemaal klaar en lijkt weer als nieuw,” vertelt Lagerweij met gepaste trots.

 

Het leukste aan de opknapbeurt was voor Lagerweij het moment waarop hij de contactsleutel weer kon omdraaien. ,,De oude motor had drie jaar stil gestaan, dus het was erg spannend of hij het nog zou doen. Het was een grote kick om te zien of hij het weer zou doen of niet. Ik draaide de sleutel om en daar ging hij; vroem, vroem! Het typische 2-cilindergeluid klonk als muziek in de oren. Dat gaf een echt een heel apart en goed gevoel, want je hebt er zo lang aan gesleuteld. Hij reed gelijk weer als vanouds.” aldus een enthousiaste Arno Lagerweij. ,,Toen ik er in reed was het flink wennen, vooral het schakelen via het pookje achter het stuur. Het rijdt echt heel apart, maar toen Gerda Broekhuizen zelf het stuur overnam, had ze gelijk het gevoel met de auto weer te pakken.”

 Technische achtergrond

Lagerweij heeft altijd veel te maken gehad met techniek: ,,Ik kom hier al jaren op de boerderij. Rond 1982 haalde ik hier altijd eieren uit. Toen heb ik hier een aantal jaren gewerkt.” Na een jaar in Canada te zijn geweest ging Lagerweij aan het werk als tractormonteur bij firma Vor in Achterveld. ,,Daar heb ik acht jaar gewerkt, en bouwde een technische achtergrond op. Daarna ging ik werken bij de deurenfabrikant Alstar in Scherpenzeel. Daar werk ik nu nog op het kantoor en houd me bezig met kwaliteit, arbo en milieu. Op de zaterdagen werk ik hier op de boerderij van familie Broekhuizen en dan doe ik  veel technische klussen, zoals de verlichting van karren en tracktoren en laswerk.”

 

Zelf is Arno geen fan van het type deux chevaux ,,Maar Gerda is dat zeker wel. Ze is ook lid van de eendenclub ‘2CV4&6-club’. Via die club hebben we veel standaard onderdelen en materialen verkregen. Het is leuk dat de onderdelen opvallend goedkoop zijn. Zo moest ik een uitlaatje hebben, waarvan ik verwachtte dat het minimaal honderd euro zou kosten, maar we hoefden er maar negentien euro voor te betalen.”

 

Lagerweij weet nu als geen ander hoe de auto precies in elkaar steekt. ,,Het voordeel was dat ik er een andere oude eend naast had staan, zodat ik kon zien hoe het ding in elkaar zit. Ik zou niet zo snel nog aan een andere eend beginnen, maar ik zou er ook niet zelf een willen hebben. Ik zie dit project ook echt als hobby, maar het is fantastisch dat de auto nu weer zo mooi is. Hij past hier helemaal thuis in het Kootwijkerbroekse landschap en Gerda Broekhuizen is er helemaal verknocht aan.”

 

De familie Broekhuizen wil deze zomer met de eend op vakantie naar Frankrijk. ,,Dan is hij weer even op zijn oude plekje waar hij vandaan komt. Daar hoort die auto thuis.” En wat als de familie dan pech krijgt onderweg? ,,Mijn mobiele nummer krijgen ze niet,” lacht hij. ,,Ik sta achter het werk dat ik heb verricht. Als alles eenmaal goed werkt bij een eend, dan kan er niet zoveel kapot gaan. Dat is gelijk ook het leuke; je kunt er zelf wat aan doen, dat in tegenstelling tot nieuwe auto’s die vol elektronica zitten,” besluit de technische Lagerweij.

Pleeggezinnen in de watten gelegd

Verwenweekend in Hotel ’t Speulderbos 

Door: Arjan Hoefakker

 Garderen – Het afgelopen weekend werden vijf pleeggezinnen uit heel Nederland uitgebreid in de watten gelegd tijdens een verwenweekend in Bilderberg hotel ’t Speulderbos in Garderen. De gezinnen wonnen deze prijs met de kleurwedstrijd ‘kinderhulpprijs 2007’, georganiseerd door het Nationaal Fonds Kinderhulp. 

Het bordspel ‘hemd van ‘t lijf’ is speciaal ontwikkeld voor pleeggezinnen om spelenderwijs alles over elkaar te weten te komen. Het spel bevat kennismakingsvragen als: Wat doe je met duizend euro en waar kunnen we je midden in de nacht voor wakker maken? De opdracht voor de wedstrijd was simpel: ontwerp een logo voor het spel. Het winnende gezin verbleef samen met vier genomineerde gezinnen in Bilderberg hotel ‘t Speulderbos in Garderen.

 

Er wordt een drukke agenda afgewerkt vol ontspanning voor de kinderen en hun (pleeg)ouders. Zo werden de gezinnen opgehaald met een heuse limousine waarna ze in het bos werden gedropt. Het was vervolgens de kunst de weg terug naar het hotel te navigeren met een GPS-ontvanger. Voor de ouders was er een speciale schoonheidsbehandeling met massages en gezichtsmaskers. Gistermiddag vond er op het grasveld voor het hotel een roofvogeldemonstratie waarbij een valkenier liet zien hoe zijn uilen en valken halsbrekende toeren uithalen in de lucht, ten einde een prooi te veroveren.

 

Daniëlle (10) Harkes vermaakt zich opperbest. Samen met haar pleegzus Lincy van Staverden (14) staan ze bij de uitgebreide avondbarbecue. Een kok bakt kunstig zijn stukjes vlees, terwijl de ouders gezellig wat met elkaar praten. Ondertussen wordt een karaokeset opgebouwd voor een feestelijke avond voor de kinderen. ,,Het is hier best heel luxe! We hebben al veel gezwommen en gefitnessed, we vermaken ons wel hier!”

 

Hun (pleeg)ouders, Jan en Anja Harkes uit Putten, kletsen gezellig wat te met andere pleegouders. ,,Het is heel speciaal om zo verwend te worden. Als pleegouders zijn we heel druk. We komen helemaal tot rust; dit is echt een verwenweekend. We hebben gisteren bijvoorbeeld een heerlijk diner gehad, en vanochtend was de lunch erg luxe.” vertel Anja. ,,Het is erg interessant om met andere pleegouders te praten, er blijken veel parallellen te zijn. Je loopt allemaal tegen dezelfde dingen aan. Hier kunnen we daar met anderen over praten, dat is wel heel grappig,” vult Jan zijn vrouw aan.

 

Het echtpaar vertelt niet bewust voor een pleegkind te hebben gekozen. ,,Ik werkte in de thuiszorg, en daar kwam Lincy op mijn pad. Het kind most naar een kindertehuis, maar ze kon ook bij ons wonen. Zo zijn we er een beetje ingerold. Lincy is ons enige pleegkind. We waren al zes jaar getrouwd, dus veel mensen dachten dat we geen kinderen konden krijgen. Ze vonden ons zielig, maar dat waren we niet. Daarna kregen we ons eigen kind, Daniëlle,” aldus Anja Harkes.

 

Marion Reuvers van het Nationaal Fonds Kinderhulp kijkt tevreden toe hoe de gezinnen zich verpozen op het terras: ,,Het weekend is zeer geslaagd. In het begin is het toch even raar, want de gezinnen kennen elkaar niet. Maar je merkt dat de gezinnen een gemeenschappelijke deler hebben; ze hebben allemaal één of meerdere pleegkinderen.”

 Voor meer informatie over het Nationaal Fonds Kinderhulp kijkt u op www.kinderhulp.nl

Vrijwilligers zwemmen 42.000 euro bijeen voor waterproject Kenia

Door: Arjan Hoefakker

 Barneveld – Het zwemfestijn dat afgelopen zaterdag werd gehouden in de Veluwehal, heeft 42.000 euro opgeleverd. Zo’n 200 vrijwilligers zwommen voor het goede doel; een waterproject voor schoon drinkwater voor zo’n 3000 mensen en 10.000 stuks vee in Nkoilale in Kenia.  

De Rotary Club Barneveld-Regio, onderdeel van de wereldwijd vertakte organisatie die zich inzet voor goede doelen, mag tevreden zijn met de opbrengst van het derde zwemfestijn. Het geld werd bijeen gebracht door sponsoren van de vrijwillige zwemmers en door bedrijven die het zwemfestijn sponsoren. Dit bedrag werd nog eens verdubbeld door de stichting ‘impulsis’ tot 42.000 euro. De stichting ‘Nkoilale’ weet zich verzekerd van een kwart van de benodigde 180.000 euro om het Masaï-gebied van schoon (drink)water te voorzien. ,,Tijdens een werkbezoek afgelopen mei hebben we financiers gevonden voor de overige 75%,” aldus Gert Bomhof van de stichting Nkoilale.

 

Het publiek langs de kant en op de tribune kijkt ontspannen toe hoe de zwemmers zich ten volle moeten inspannen ten bate van het goede doel. Ondertussen speelt een dj sfeervolle muziekjes, afgewisseld door sfeerbandjes en een boerenkapel. Het scala reikt van Nederlandse accordeonmuziek tot Afrikaanse djembémuziek.

 

Langs de rand van het bad kijken drie traditioneel geklede Kenianen toe. John Mpoe is speciaal met twee andere Kenianen naar Barneveld gekomen om de mensen te ontmoeten die geld voor zijn bevolking bij elkaar brengen. ,,Ik ben onder de indruk. Er zijn zoveel teams die zich voor ons inzetten, daar ben ik erg dankbaar voor. De mensen zijn heel aardig.” De Kenianen beleefden en cultuurshock. ,,Het is hier in Nederland heel anders dan in Kenia; koud maar alles is mooi en goed geregeld. Er zijn goede huizen met water en elektriciteit; dat heb ik nog nooit gezien,” legt hij in vloeiend Engels uit.

 

Even verderop kijkt Willem de Roller vanaf de zijkant toe hoe zijn kleinkinderen Annelies, Roos en Els hun baantjes trekken door het bad. ,,Het is leuk om naar te kijken, maar het is ook heel gezellig. Ik sponsor het team waar mijn kleinkinderen in zitten, dus dan moet je ook komen kijken natuurlijk,” glimlacht hij.

 

Paula Bok kwam vanuit Garderen naar het zwemfestijn om de verrichtingen van haar dochter Pauline te bezien. ,,Ik ben echt meegekomen om haar aan te moedigen, en het boerenkapel houdt de moed er ook in. Het is zeker gezellig hier,” zegt ze terwijl ‘De Barre Bloazers’ een vrolijk melodietje inzetten. Het ‘Barneveldse saxofoonkwartet’ maakte een frisse duik ter afkoeling nadat zij de hal vulden met sfeervolle muziek.

 

Robèrt Engel, lid van de Rotery Club Barneveld-Regio vertelt:,,Het hele jaar ben je druk voor jezelf. Op deze manier kun je door lidmaatschap van de Rotery Club Barneveld-Regio jezelf echt actief inzetten voor een goed doel.”

 

Voorzitter van de stichting Nkoilale, Gert Bomhof, heeft zojuist een baantje getrokken. ,,Het is fantastisch dat zo’n kleine 200 vrijwilligers zich zo actief willen inzetten voor een derde wereldland, terwijl ze de mensen daar niet eens kennen. Daarom hebben we drie Kenianen speciaal uitgenodigd om te laten zien welke acties hier worden gedaan voor hen. Toen ik hier aankwam kreeg ik kippenvel, want je brengt Kenianen in contact met vrijwilligers; het geeft een kick wanneer twee culturen met elkaar in contact komen!” Bomhof is goed te spreken over de sfeer onder de zwemmers en dankt de Rotery Club Barneveld-Regio voor hun inzet.

 

De prijsuitreiking voor de teams die de meeste baantjes wisten te trekken werd bijgewoond door de eerster secretaris van de Keniaanse ambassade uit Den Haag. Wethouder Gerard van den Hengel reikte de prijzen uit aan de winnende teams. ,,Het is hartverwarmend om te zien dat de betrokkenheid van de vrijwilligers zo hoog is en hoe ze dit geld bij elkaar brengen. Dit is niet het enige dat er in Barneveld gebeurt op dit gebied; fantastisch is dat,” zegt hij opgetogen.