,,You wanna smoke some shit?”

Door: Arjan Hoefakker 

 

Het gedoogbeleid van de overheid op het gebied van softdrugs werkt wietverslaafden in de hand. Zo zie ik wel vaker mensen rondlopen die ongegeneerd een joint roken op straat. In Nederland is het roken van een joint al net zo gewoon als het dragen van een Burka in Afghanistan. In het buitenland wordt dan ook met gemengde gevoelens gekeken naar het liberale Nederland waar het softdrugsbeleid uitermate raar in elkaar steekt. Zo is hier het kweken van wiet verboden, maar ondertussen moeten de legale coffeeshops waar het spul wordt verhandeld wel bevoorraad worden. Het gevolg: veel illegale wietplantages tussen maïs velden van onwetende boeren en stinkende zolderkamers die teveel stroom aftappen om de plantjes te laten groeien.

 

 

Hangjongeren zo’n vijftig jaar geleden..

 

Ooit was ik in Praag en bezocht daar een watershow. Een Tsjechische jongeman op de tribune, die zag dat ik Hollander ben, vroeg of ik wiet bij me had en of hij dat van me kon kopen. Toen ik reageerde dat ik geen wiet bij me had, keek hij verbaasd: ,,Maar je bent toch een Hollander? Dan heb je toch altijd wiet bij je?” Het is ernstig dat dit beeld wordt geschapen door de tolerante overheid. Als Nederlander wordt je in het buitenland al snel aangezien voor drugsdealer.

 

Hangjongeren vandaag. In het Hollandse straatbeeld is de joint al bijna niet meer weg te denken.

Ook in Turkije zien de mensen op een of andere manier gelijk dat je Nederlander bent. Na een avondje stappen in Alanya zocht ik, in lichtelijk aangeschoten conditie, mijn weg terug naar het appartement. Ik werd aangeschoten door een duistere figuur in een donker steegje. Of ik wiet of marihuana van hem wilde kopen. Mijn antwoord luidde: ,,Als ik daar de behoefte voor voel, dan doe ik het wel in Nederland, maar zeker niet in Turkije!” Ik werd afgeschrikt door de verhalen in de media waarin Nederlanders in landen als Turkije jarenlang worden opgesloten onder de meest erbarmelijke omstandigheden voor het bij zich dragen van in dat land illegale drugs. Daarvoor voelde ik weinig, en dus liep ik snel door, evenwel met een naar smaakje in mijn mond!

 

Liefhebbers mogen in Nederland gedoogd wiet gebruiken in Coffeeshops.

 

In Spanje, Madrid, is het beeld van de Nederlanders al niet veel anders. Terwijl ik met een maatje de pracht en praal van het immens grote ‘Retiro’ park bewonderde, werd ik wederom aangeschoten door een drugsdealer. Er vanuit gaande wel wat te kunnen slijten aan een Hollander, vroeg de neger op zijn beste Engels; ,,Yo, man! Do you want some wheet? I can make you a good deal!” Dit terwijl hij langs mij heen liep, en mij niet in het gezicht aankeek. Dit zodat het leek alsof er geen communicatie was tussen ons. Het barstte er namelijk van de’guardia civil’, de Spaanse blauwhelmen. Overal reden ze in hun politiebusjes, zelfs zo’n honderd meter bij ons vandaan. Ik verbaasde mij dan ook over het potje lef dat de dealer toonde om in een park, dat onder streng toezicht van de politie staat, zijn ‘stuff’ te verhandelen.

 

Goed, de les die ik daaruit leer, is dat er eigenlijk overal wordt gehandeld in softdrugs. De behoefte aan wiet is overal aanwezig. Het enige verschil met Nederland en de andere Europese landen is dat er in Nederland niemand meer opkijkt wanneer een groepje hangjongeren een joint opsteekt op straat, al is dat wel verboden want het mag alleen in een shop. In het buitenland gebeurt dit alles stiekem, en ontstaat er daar een soort onderwereldje waarin er wordt gehandeld in de softdrugs. Misschien mogen we dan trots zijn dat dit in Nederland op een controleerbare manier gebeurt?

 

 

Amsterdam staat internationaal bekend om haar vele coffeeshops.

 

Maar toen ik onlangs voorbij een coffeeshop in Amersfoort liep, en al de verslaafden rustig hun gang zag gaan, bekroop mij een triest gevoel. De Nederlandse overheid verlaagd met het gedoogbeleid de drempel om te blowen. Velen raken verslaafd aan iets, waar ze wellicht nooit verslaafd aan hadden geraakt als het verboden was. Net zoals ik niet zou gaan blowen in een land als Turkije. Ik kan niet trots zijn op het imago dat we hebben verworven op dit gebied in het buitenland. Overal waar ik kom word ik geassocieerd met wiet en andere drugs. Daar kan ik bepaald niet trots op worden!

 

 

 

Complottheorieën veroveren de wereld!

Door: Arjan Hoefakker

 

Over de aanslagen op de Verenigde Staten is al veel geschreven sinds 9/11.

Echter de laatste tijd zijn er steeds meer complottheorieën te lezen op het internet.

Zo zouden de aanslagen niet door moslimterroristen georganiseerd zijn, maar door de Amerikaanse overheid zelf! Op zichzelf een niet echt aannemelijk verhaal, maar de theorieën worden onderbouwd met allerlei argumenten die verder niet aangetoond kunnen worden. Echter, als je je verdiept in de verhalen van de complotdenkers dan lijkt het toch steeds aannemelijker te worden.

Zo zou het gecrashte vliegtuig in het Pentagon, het meest zwaar bewaakte gebouw in de Verenigde Staten, geen vliegtuig geweest zijn, maar een raket die afgevuurd is in opdracht van de federale overheid zelf. Dit klinkt aannemelijk omdat er nooit wrakstukken van een vliegtuig zijn gevonden. Het gat in het Pentagon lijkt niet groot genoeg te zijn dat het door een vliegtuig zou zijn gevormd en er zijn nooit menselijke lichaamsdelen gevonden. Volgens de film ‘fahrenheit 9/11’ van Michael Moore is er nooit een vliegtuig in het eerste gebouw van het WTC gevlogen, maar was dit ook een raket van de overheid. Wie zal het zeggen? Het zijn verhalen die feitelijk niet bewezen kunnen worden.

 

Als ik vervolgens in het boek ‘de dertien satanische bloedlijnen, wegbereiders van de antichrist’ van Robin de Ruiter lees, dan lijken de complotverhalen steeds meer vorm en geloofwaardigheid te krijgen. Volgens het boek zijn er vele duistere machten actief achter de grote politieke leiders in de wereld. Het boek beschrijft hoe deze ‘illuminati’ bezig zijn met het opstellen van een nieuwe wereldorde. Door het kruisen van vele geslachtslijnen zijn duivelsaanbidders en vrijmetselaars bezig met het creëren van een grote occulte bloedlijn, waaruit uiteindelijk de antichrist zou voortkomen. Iets dat overigens ook al wordt voorspeld in het laatste Bijbelboek Openbaringen.

 

Achter het beleid van president Bush van Amerika zou een grote duivelse macht aan het werk zijn, om de mensheid afhankelijk te maken van een grote groep machthebbers die op alle vlakken al grote invloed hebben. Ze zijn actief op het gebied van voedselproductie, politiek, media en in de financiële wereld en geheime diensten zoals de CIA.  Ook stelt de Ruiter dat de illuminati al de totale controle hebben over de olievoorraden over de gehele wereld. Tot de orde van de illuminati behoren de invloedrijkste en machtigste families op de aarde. Bijna alle mensen zijn bereid afstand te doen van hun rechten, zelfs op dat van vrij denken, wanneer daarmee hun zekerheid van veiligheid gewaarborgd blijft. Om die redenen wordt de mensheid door twist, haat, nijd en ontberingen zoals honger en nood zo gemanipuleerd dat zij aan het eind van de rit geen andere uitweg meer zien dan het onderwerpen aan de heerschappij van de illuminati. Zo wil de Ruiter mij doen geloven in zijn boek. Dit is een angstaanjagend beeld voor de toekomst!

 

Het teken zoals afgebeeld staat op de Amerikaanse dollarbiljetten. Volgens complotdenkers hét symbool dat de orde van de Illuminati vertegenwoordigd.  

 

Al deze verhalen jagen mij toch wel wat somberheid aan. Waar gaat het naartoe met deze wereld? Is het echt zo slecht gesteld zoals de Ruiter stelt in zijn boek, of valt het allemaal wel mee? Als journalist lijkt het me dat er de komende tijd nog genoeg te schrijven is, en het lijkt me dat we dit soort theorieën niet gelijk moeten laken. Aan de andere kant moeten we ons niet gelijk de stuipen op het lijf laten jagen, maar ben ik een voorstander van een objectief en reëel beeld. Daarom vind ik dat we kritisch moeten kijken naar de ontwikkelingen in de wereld. We hoeven niet gelijk alles aan te nemen zoals overheden het ons doen willen geloven. Houd je ogen open en trek je éigen conclusies! Vraag jezelf af; veroveren de kwade machten de wereld, of proberen de complotdenkers de wereld te veroveren met lucratieve fabeltjes in boekvorm?

 

 

 

De dood of de gladiolen!

 

Alles of niets! Daar ging het allemaal om afgelopen zaterdag op Assen. Ik was daar weer om de laatste race van het motorraceteam op Hollandse bodem mee te maken. Albert van Winkoop kon daar nog derde worden in het kampioenschap voor superstockmotoren met 600 cc. Tsjah, als je rondloopt in de pitstraat zie je alle rijders supergeconcentreerd rondlopen. De fanatiekelingen willen zich allemaal even de Rossi van de motorsport voelen door zo snel mogelijk te finishlijn voorbij te razen onder het zwart/wit geblokt door. De lat ligt hoog; ook bij Albert is de concentratie bijzonder hoog net voor een race; je kan hem recht in z’n ogen aankijken, maar op dat moment ziet hij je niet! Prachtig die beleving te zien, ook bij de rest van de teamleden!

Druk was ik die zaterdag. Eerst had ik nog mijn krantenwijkje gedaan, daarna anderhalf uur in de auto naar het circuit toe racen. Een race op zichzelf, want ik was al best laat. Rijd ik uitgerekend bij Staphorst, staat daar zo’n staatskasspekkende flitskast! Whaagh! Wat oneerlijk, de coureurs van ons team mogen net zo hard rijden als ze willen, ik moet me haasten om erover te kunnen schrijven en word geflitst! Nadat ik werd geflitst, gebeurde er iets raars. Ik werd boos op dat flitstende onding, en ging alleen nog maar harder rijden. De teller liep op tot ver boven de 150, ik had toch al een boete. Precies de tegenovergestelde uitwerking dus die de politie voor ogen had met het plaatsen van deze vieze flitsaperatuur dus!

Aangekomen op het circuit, bleek dat ik de race van Albert had gemist. Nouja, dan maar de race van Iris volgen; dat is nog veel specialer; ze komt als vrouw heel goed mee tussen de macho mannen! De monteurs stonden weer te sleutelen aan het racemonster van de snelle Ermelose racevrouw, om het apparaat zo hoog mogelijke technische staat aan de start te doen verschijnen. Ondertussen een uitgelezen kans om Albert van Winkoop maar even flink aan de tand te voelen over zijn race. Hij stond iets te brabbelen over de dood of de gladiolen. Het is bijna jargon in de racerij om aan te duiden dat hij voluit ging en veel risico nam om snel te zijn. Even later moest Iris haar race rijden. Met haar grote wuppie op de motor reed ze naar de startopstelling. De mascotte gaf haar blijkbaar geluk, want ze wist in haar race 10 mannen in te halen. Puike prestatie!

Na het racemiddagje Assen, moest ik me haasten! Ik moest weer naar de Veluwe terug om een boer te interviewen voor mijn vaste rubriek ‘de boer op met..’ voor dé krant. In volle vaart stuurde ik mijn bolide de weg op. Bij staphorst zei mijn gevoel dat ik moest afremmen voor flitskasten, maar ik deed het niet! Ik dacht bij mijzelf: het is de dood of de gladiolen, een beetje risico moet kunnen!

Historisch!

Het moest er eens van komen. Na maanden van onzekerheid kreeg de wereldpers vandaag dan eindelijk te horen wat de toekomst van die fenomenale man gaat zijn. Al sinds jaren wordt er gesproken over deze dag, over deze man, deze legende die nog in levende lijve rondloopt en waarvan iedereen weet dat er over 200 jaar nog over hem gesproken gaat worden. Het mag duidelijk zijn; ik heb het hier over Michael Schumacher.

Lang hield de Duitser de gehele formule 1 liefkozende mensheid in spanning! Wat zou er gaan gebeuren. Zou hij na al die jaren waarin hij bijna alle records op zijn naam zette afscheid nemen, of zou hij nog een jaartje doorgaan? De gehele rijderscarrousel binnen de formule 1 hing hiervan af. Daarmee samenhangend eigenlijk de doorstroming van veel talent naar de formule 1, maar ook in lagere autosportklasses. Het is goed voor de sport dat er doorstroming is, maar deze zevenvoudig, en binnenkort misschien achtvoudig, wereldkampioen heeft de formule 1 groot gemaakt tot wat de sport vandaag is. Wie denkt aan de formule 1, denkt aan Schumacher in een rode bolide. En daar kwam het; hij won de race in Monza, het grondgebied van Ferrari. Grote titelrivaal Alonso blies toevallig ook nog zijn motor op en zo gebeurde het dat Schumi serieus weer kans maakt op de wereldtitel. Toen hij over de finishstreep kwam, werd het persbericht, waar sommigen al jaren op wachten, en anderen weer van hoopten dat het nooit zou komen, de wereld in geslingerd: Schumi stopt! Tegelijkertijd stopte mijn hart ook even terwijl ik op tv zie hoe het het podium beklimt en misschien wel voor de laatste keer op het hoogste ereschavot mag staan. Een grote bladzijde in de motorsport wordt omgeslagen zodra de succesvolle Duitser definitief op de rem trapt. Verbouwereerd zet ik mijn tv uit. Met gemende gevoelens neem ik al afscheid van de man die ik zelf twee GP’s mocht zien rijden in Spa-Francorchamps. Tot zover mijn lof voor deze Duitser, want pardoes bekruipt mij een opgewekt gevoel; vandaag werd ook bekend dat er een formule 1 team is opgekocht door een groep te rijke Nederlanders! Op dat moment bedenk ik mij; weg met die Duitser! Laat onze Nederlandse jongens maar schitteren in de hoogste tak van autosport! Ik kan niet wachten tot ik het Wilhelmus hoor klinken en één van onze jongens daar op dat podium staat! Go Albers! Go Doornbos!

Schanbelgestapo en Pitspoezen!

Als journalist, al is het journalist in spé, maak je soms leuke snoepreisjes. Zo ook afgelopen zomer. Ik ging naar Madrid om een vriend te bezoeken. Hij volgt daar een pilotenopleiding en de Barneveldse Krant was geïnteresseerd in een uitgebreid verslag voor de zaterdagbijlage. Natuurlijk wil ik dat wel doen! Wat gaat dat schuiven? Ik kon helaas niet mijn complete reis declareren, maar hield er voor een prikkie een geweldige week aan over in wereldstad Madrid. Helaas kwam ik sinterklaas niet tegen, anders had de stokoude weldoener uit Spanje mij vast die laatste paar tientjes cadeau gedaan om de rest van de reis te bekostigen. Ik ben namelijk zo braaf!

 

Ook ben ik motorsportverslaggever bij een motorraceteam dat Nationale en Internationale races rijdt. Regelmatig ga ik mee naar het circuit van Assen als daar weer wordt geracet. Natuurlijk is dat gaaf, zeker als daar mijn grote idool Jos Verstappen nog eens demo komt geven in zijn A1GP auto! Mijn geluk kon niet op toen ik door de paddock liep en zomaar terecht kwam in de pitbox van Hollands trots in de autosport; A1GP Holland. De 46.000 fans op de tribune moesten wel jaloers zijn op mijn situatie. De glimlach was dan ook niet van mijn gezicht te beitelen tijdens de Rizla Racing Day.

 

Nog veel gaver was eigenlijk mijn tripje naar het wereldberoemde formule1 circuit Spa-Francorchamps in de Belgische Ardennen. Al twee maal eerder was ik op de glooiende baan door de heuvels om de snelste wagens ter wereld te zien racen; formule 1 dus. Als je als racefan rondloopt op het mooiste circuit ter wereld zie je de top van de mondiale autosport zich verschansen in de pitstraat en paddock. De glitter en glamour spat er vanaf. Daar wil ik ook staan als journalist! Het is echter een onbereikbaar gebied. Toch wilde ik daar een keer als journalist rondlopen, zolang het maar met racen te maken had. Die droom kwam uit. Het team moest racen in Spa en als een ware pitreporter ging ik mee. Compleet in teamkledij met pen en papier in de hand liep ik door de pitstraat. De adrenaline kolkt door je aderen als je de racemonsters op minder dan een meter afstand met een vaart van 260 km/u langs voelt razen als je aan de ‘pitwall’ staat. In het perscentrum schreef ik mijn verhaaltjes, stuurde ze door en verdiende zo weer wat geld. Stoer voelde ik me om met het scootertje van het team door de paddock te rijden. Het gele polsbandje verschafte mij toegang tot alle delen van het circuit. Mannetjes bij hekken openen alle poorten zodra je aan komt rijden; even voelde ik mij een ster.

 

De laatste race dit seizoen is in Cartagena, Zuid-Spanje. Tsjah, dan zorg je natuurlijk dat je meegaat. Maar helaas, de tickets zijn al geboekt, dus ik moet zelf een ticket regelen. Krenterig als ik ben, besluit ik niet te gaan betalen voor de reis. Er zijn nog twee mogelijkheden: Ik ga gratis mee in de truck die het motorhome vervoert en moet dertig uur stil zitten, of ik ga niet. Even ontstaat er twijfel; dan bedenk ik mij; het is genoeg geweest dit seizoen! Ik ben ook maar een arme student: ze bekijken het maar met die race, ik ga niet mee! Als ik vervolgens recapituleer hoe de sfeer altijd is op en rond de circuits, krijg ik medelijden met mijzelf. Ik wil weer mee! Nouja, volgend seizoen nieuwe races, nieuwe kansen, nieuwe reisjes! GO, GO, GO!